Onlangs beleefde ik een weekend uit duizenden.
Nu verwacht u natuurlijk dat hieronder een verslag volgt van een weekend in een tropisch oord of iets anders spectaculairs, maar neen hoor, niets van dit alles.
Samen met mijn familie bleef ik gewoon een nachtje slapen op het schip De Rotterdam.
De (film) Titanic niet meegeteld, heb ik over het algemeen niet zoveel met boten of schepen. Ik word namelijk nogal snel zeeziek. Groot was de opluchting dan ook dat De Rotterdam de haven niet verlaten zou. In tegenstelling tot in de jaren '50 en '60, toen het van en naar Amerika voer. Ook mijn opa, oma en moeder hebben die tocht gemaakt toen mijn opa voor zijn baan een paar jaar in Amerika mocht vertoeven. Hoewel ze toen echt al wel vliegtuigen hadden, jawel, was de keus voor een boottocht door mijn oma gemaakt: dat leek haar toch wat veiliger. Gelukkig was de film Titanic toen nog niet uitgebracht.
Toen het avontuur in Amerika erop zat, werd de reis terug naar Nederland wederom per schip gemaakt. Om precies te zijn: met De Rotterdam. Precies datzelfde schip dat nu in de haven van de gelijknamige stad ligt!
Het is dan ook geen toeval dat mijn moeder en tante besloten de 80ste verjaardag van oma op dat schip te vieren. Nu hebben ze De Rotterdam niet alleen voor ons in de haven aan het anker gelegd, moet u weten. Nee, dat hadden ze al eerder gedaan. Kajuiten waren omgetoverd tot luxe hotelkamers, het schip werd voorzien van een luxe restaurant en lunchroom en wat dies meer zij.
Zo kwam het dus dat wij als familie terug in de tijd konden om samen met oma het verleden te herbeleven.
Van tevoren had ik er geen idee van wat ik van het weekend moest verwachten. Zoals wel vaker met familieleden had ik al rekening gehouden met eventuele meningsverschillen over de zin van het leven en dergelijke. Gelukkig hebben we hier totaal geen tijd voor gehad. Het weekend was veel te druk: een rondleiding van een besnord ex-bemanningslid door de diepste gangen en machinekamers tot ver onder het waterniveau. Een luxe diner dat ons goed smaakte maar waar we tussen de gerechten door wel erg lang op moesten wachten. Een vrij snel in elkaar geflanst lied voor oma op de wijs van 'De uil zat in den Olmen' zoals alleen onze familie het schrijven kan. Oma zat te glunderen terwijl we het rond 23.00 (ik zei toch dat het eten lang duurde?) ten gehore brachten.
Die nacht sliepen we in een in fifties stijl ingerichte kajuit. Elk stel een eigen kamer natuurlijk, het moest immers wel gezellig blijven. De kamer was voorzien van een tijdschrift en boeken uit de jaren '50/'60, en zelfs over de badkameraccessoires was nagedacht!
Het is moeilijk te beschrijven hoe geweldig het is geweest: aan ieders gezichten was het plezier af te lezen. Het was niet alleen de sfeer van het hele schip, of ieders aangename gezelschap: het was natuurlijk het beleven van iets dat deel is van onze familie en wat normaal nooit zo dichtbij had kunnen komen voor de jongere generaties onder ons. Ook voelde het alsof mijn opa er toch nog een beetje bij was. Hij was er natuurlijk echt geweest, in het zwembad dat we onderin het schip tegenkwamen had hij toentertijd nog een duik genomen. Bizar en bijzonder tegelijk.
Een onbeschrijflijk weekend dat ons als familie toch weer iets dichter bij elkaar heeft gebracht. Hoe groot onze levensvisies en ideeën ook verschillen: dit hebben we samen gedeeld en ik ben van plan er nog heel vaak aan terug te denken.
