Alleen al afgaande op de omslag wist ik dat dit echt een film voor mij was, al in 2004 toen hij uitkwam.
Waarom ik hem pas zes jaar later voor het eerst keek, snap ik vandaag de dag nog steeds niet.
Misschien omdat mijn moeder vertelde dat het wel een hele zielige film is? Och, ik ken mezelf: bij films als WALL-E en Up zat ik al na de eerste minuten te grienen, en dan hebben we het over animatiefilms die normaal gesproken niet eens heel hoog op mijn lijst van lievelingsfilms staan!
Hoe het ook komt dat ik de film zo lang heb kunnen laten liggen, hij was absoluut de moeite van het kijken waard.
Veel bekenden uit Le fabuleux destin d'Amélie Poulain (wat wil je met dezelfde regisseur), prachtige beelden, dat zachte oranjeachtige Franse zonlicht...
Naast het feit dat de film een geweldige cast heeft en een lust is voor het oog, kwam ik er na ruim twintig jaar gedacht te hebben dat ik extreem raar was achter dat dit nog best meevalt.
Mathilde, de hoofdpersoon uit het verhaal, stelt zichzelf allerlei ultimatums: als ik bij de kromming van de weg ben voordat de auto de hoek om rijdt, dan komt mijn geliefde levend terug van de oorlog. Bij bijna alles wat ze doet, put ze hoop uit de gedachte dat als het loopt zoals zij heeft bedacht, alles weer goed komt en zij haar liefste in haar armen kan sluiten.
Nu komt het: dat heb ik ook altijd gedaan! Natuurlijk niet van kleins af aan met het idee van een geliefde, maar allerlei andere kleine dingen: als ik voor het couplet van het liedje begint dat nu op de radio wordt gedraaid over de drempel van de badkamer ben, wordt het een goede dag. Of ik moest mijn beker met de goede kant naar voren zetten: het was een rode beker met aan de ene kant een tekening van een kabouter bij zijn paddestoel in de zonneschijn en aan de andere kant de kabouter bij zijn paddestoel waar de maan (inclusief slaapmuts) aan de hemel stond. Als ik de maankant naar voren zette, was ik ervan overtuigd dat het zou gaan sneeuwen, en dat het dus mijn schuld zou zijn als ik thuiskwam en zag dat de beker verkeerd stond, want dat verklaarde dan waarom de wereld niet wit was.
Vakanties waren echt een crime: ik overtuigde mezelf van het feit dat ik met geen mogelijkheid ooit nog op precies dezelfde plek terug zou komen, dus ik moest de mooie dingen (paaltjes, blaadjes, stenen, gebouwen) tien keer (dat was nogal wat, vooral omdat ik verre van goed in rekenen was!) aanraken, anders zou ik daar vast nachten van wakker liggen en uiteindelijk voor mijn eigen gemoedsrust terug moeten gaan naar die plekken die ik niet tien keer had aangeraakt.
Ik zou het geen dwangneurosen willen noemen, want ik had geen vast patroon dat uitgevoerd moest worden, het veranderde met de dag. Daarnaast ben ik niet uit op verklaring maar met name naar herkenning, omdat alleen dit je al kan laten inzien dat je niet de enige bent. Dat het allemaal toch best meevalt.
Wat een feest van herkenning was het dus, dat ik in de film zag dat er in ieder geval één (fictief) persoon was die verschijnselen vertoonde waar ik mezelf in herkende, zonder dat dit eigenaardige verder centraal stond in het verhaal.
Nu zou ik kunnen zeggen dat ik vanaf het moment dat ik de film heb gezien een ander mens ben, een normaal mens, maar dan zou ik liegen. ;)
Ik blijf hoe dan ook een beetje raar en ik stel mezelf nog steeds ultimatums, bijvoorbeeld als ik een tentamen heb en onderweg naar de locatie goed op de stoplichten let: als ze op groen staan of springen als ik er aan kom, dan weet ik de antwoorden op de meeste vragen en haal ik het tentamen. Staan of springen de stoplichten op rood, dan faal ik.
Gelukkig neem ik het tegenwoordig allemaal niet zo serieus meer en dat scheelt. Ik ben er inmiddels achtergekomen dat ik helemaal niet zoveel macht kan uitoefenen op gebeurtenissen in het heden, weersverschijnselen, gemoedstoestanden van anderen, etc.
En het scheelt ook dat ik eindelijk, na een hele lange tijd alleen (of in gezelschap van types die het noemen niet waard zijn) te zijn geweest, iemand heb gevonden waarbij ik helemaal mezelf (en dus raar) kan en mag zijn.
Iemand die zelf soms eigenlijk ook een beetje raar is! :)
2 reacties:
ik kom even langs om je te bedanken voor je lieve berichtje.
een vreemde ja dat klopte wel ik was hier ook nog niet eerder geweest.
je hebt een leuk blog ik kan alleen niet vinden waar ik je zou kunnen volgen.
in ieder geval een hele fijne zondag en kom gerust weer langs.
lieve groetjes Margarita Stip
ja het klopte wel hoor .
helemaal goed ik kan je nu volgen.
nou meis voor jou wens ik een hele fijne week.
en dat we maar een beetje van het zonnetje gaan kunnen genieten.
lieve Groet Margarita
Een reactie plaatsen