Nu ben ik niet zo moeilijk te verrassen want ik vind veel leuk en dat wat ik leuk vind is overduidelijk iets voor mij.
Mannen, daarentegen, zijn vreselijk om leuke dingen voor te bedenken.
Leuke dingen die vrouwen ook nog een beetje leuk vinden dan.
Nu had ik iets bedacht.
We hebben allebei een museumkaart en ik las ergens dat er voor museumkaarthouders een lezing werd georganiseerd over de betekenis en herkomst van neogotische decoraties in Kasteel de Haar te Haarzuilens.
Omdat mijn liefste deeltijd geschiedenis studeert en ik veel vakken bij kunstgeschiedenis volg, leek dit mij bij uitstek een geschikte verrassing die wij beiden leuk zouden vinden.
Nu was het al gauw geen verrassing meer. Ik had hem op het hart gedrukt welke datum hij een beetje bijtijds van zijn werk naar huis zou moeten gaan en dat we per fiets zouden vertrekken naar de bestemming.
Toen hij vroeg hoe lang we er over zouden doen, zei ik dat het zo'n half uurtje fietsen zou zijn, naar een bestemming net buiten Utrecht.
Jammergenoeg is mijn liefste nogal heel erg slim en zei: "Oh, dan weet ik al wel waar we naar toe gaan."
Ik: "Oh? Waarheen dan?" Hij: "Nou, naar een kasteel of zo?"
Ehm... ja. Ik heb nog geprobeerd om hem om de (kasteel)tuin te leiden, maar ik ben een zeer slechte lieger aangezien mijn gezicht boekdelen spreekt.
Goed, prima. Nu wist hij het, dan kon ik het maar beter meteen helemaal vertellen, dan kon hij ook nog even helpen met de fietsroute die ik had uitgeprint, want ik had er bij voorbaat al een hard hoofd in. Mijn richtingsgevoel klopt namelijk van geen kant: als ik rechts zou moeten ga ik steevast naar links, ervan overtuigd dat dat toch echt de goede kant moet zijn.
Volgens de planning zouden we er 35 minuten over moeten doen. We gingen al wat eerder weg van huis, want je weet maar nooit.
Nou, inderdaad. Je weet maar nooit!
De route liep door nieuwe woonwijken en onafgemaakte wegen en nergens waren straatnaambordjes te bekennen.
Na eerst een heel stuk verkeerd gefietst te zijn, gingen we toch maar een stukje terug, ik mopperend omdat ik mijn verrassing in het water zag vallen, typisch!
Toen we uiteindelijk de routeplanner besloten te negeren en de bordjes en onze (zijn) logica probeerden te volgen kwamen we na heel hard fietsen en zweten met rode wangen aan in Haarzuilens. Enig dorpje hoor, maar ze hebben nergens een bordje met 'Kasteel' staan. We kwamen langs een groot DICHT hek waarachter we de contouren van het kasteel zagen, maar nergens maar dan ook nergens stond een bordje of enige andere informatie.
Waren we er eindelijk, moesten we ook nog eens een tour door Haarzuilens maken op zoek naar de ingang van het kasteel!
We waren inmiddels al een kwartier te laat en na een rondje door het dorp, gingen we toch nog maar de andere kant proberen.
En ja hoor, na een stukje fietsen zagen we daar dit bordje:
Nou, duidelijk he?
Inmiddels was ik al in een hysterische bui maar ik wilde per se na die fietstocht van ruim een uur en een kwartier dat verdomde kasteel zien. Ik stortte mijn hart uit bij de receptie en het meisje zei dat we best nog wel naar binnen mochten, de deuren van de kapel waar de lezing werd gehouden, waren nog open.
Goed, toen moesten we dus nog op zoek naar de kapel op het enorme landgoed dat bij het kasteel hoort.
Na een wandeling arriveerden we bij de kapel en konden naar binnen gluren om tot de ontdekking te komen dat er geen enkele stoel leeg was achterin. Bovendien stond er een bordje buiten met 'Niet storen'.
Toen barstte ik in tranen uit, mijn hele verrassing was mislukt.
Mijn liefste troostte mij, zoals hij dat zo goed kan, en we besloten even rond te wandelen en te wachten tot de lezing voorbij zou zijn. Laten we eerlijk zijn, die lezing had ik niet nodig want ik weet van alles van iconografie, maar het was toch leuk geweest, al helemaal als je er een enorme reis voor hebt afgelegd en er duiten voor hebt neergeteld.
We wandelden een beetje rond en zagen twee mensen uit de kapel komen. Was het afgelopen?
Nee, de mensen vonden de lezing niet boeiend.
Mooi! Dan hadden we toch niet veel gemist.
Deze extra tijd gaf ons de gelegenheid een beetje bij te komen van de Tour de Utrecht en ik kon ondertussen wat kiekjes schieten die dit verhaal kunnen illustreren.
Uiteindelijk was de lezing afgelopen en werd de best wel grote groep onderverdeeld in kleinere groepjes. Het bejaardengehalte was hoog, wij waren waarschijnlijk twee van de vijf mensen met een leeftijd van onder de vijftig.
Maar, dat mocht de pret niet drukken natuurlijk, want oude mensen zijn erg gezellig.
De meesten dan. Er was helaas een vrouw die ietwat TE aanwezig was en constant commentaar leverde, tot grote ergernis van mij en de rondleidster. Het kasteel was één grote bouwput, binnen en buiten, dus we moesten ons door half afgedekte en opengelegde zalen wurmen, maar wat we zagen was zeker de moeite waard!
Nadat ik uitbundig mijn fototoestel ter hand had genomen, wees de rondleidster een meneer op het feit dat er geen foto's gemaakt mochten worden. Nou ja! Dan is er al zo weinig te zien, en dan mag je van die kleine stukjes die zichtbaar zijn geen foto's maken? Kom nou!
Tegen het eind van de tour begon het al te schemeren en begonnen wij ons zorgen te maken over de terugweg.
Natuurlijk gaat de terugweg altijd sneller en makkelijker dan heen, en dat was ook nu zo.
Hoewel het flink was afgekoeld prijzen wij ons gelukkig dat het niet regende. Dat onze banden niet lek waren. En dat we niet ontzettend nodig moesten plassen.
Na een enorme fietstocht, een hoop verbrande calorieën en een ruim aantal ingeslikte vliegen zijn we toch nog veilig thuisgekomen. Mét een mooi blommetje en zadelpijn als souvenir van deze zeer bijzondere avond.
Kunnen we de verrassing uiteindelijk mislukt noemen?
Wij besloten van niet. We waren immers samen en dan zijn we hoe dan ook gelukkig.
Bovendien is dit wederom een verhaal voor bij de verzameling die het goed zal doen op feesten en partijen.
0 reacties:
Een reactie plaatsen