We gingen eten bij één van onze lievelingsrestaurants waar het eten dit keer helaas een beetje tegenviel en ik een gaslucht rook, maar dat mocht de pret niet drukken.
Daar kwam ik tot de ontdekking dat hij naast een verrassing als avondactiviteit nog een extra cadeautje had gekocht, terwijl we hadden afgesproken dat we geen cadeautjes zouden doen... Ik voelde me helemaal schuldig en benadrukte nogmaals dat ik echt niets had gekocht! Maar: het was niet erg, want zijn cadeautje had maar een paar euro gekost, zei hij, dus dat scheelde al wat.
Ik werd heel nieuwsgierig natuurlijk, maar nee, ik zou het cadeautje pas later op de avond krijgen.
Na het eten hebben we nog een beetje gewandeld om tijd te rekken omdat de verrassing pas rond 20.15 zou beginnen.
Na een tijdje heerlijk op een bankje op Janskerkhof in de ondergaande zon te hebben gezeten wandelden we richting de gracht en uiteindelijk naar Theater Kikker.
De lieverd had kaartjes gereserveerd voor het toneelstuk De City, met niemand minder dan Anneke Blok.
Nu zal dat voor jullie misschien niet zo bijzonder klinken, maar er zit een achterliggende gedachte achter: op ons eerste afspraakje zijn we naar de film Tiramisu geweest, waar Anneke Blok in speelde. Toen zei ik hoe geweldig ik haar vind, en dat heeft hij al die tijd onthouden. En nu kon ik haar dus in het echt zien!
Pfff, ik kreeg tranen in mijn ogen. Ik weet dat hij altijd hele originele cadeautjes verzint, maar dit was zo mooi!
Het toneelstuk was heel bijzonder (surrealistisch, zoals ik vaak het gevoel heb bij toneel) en na afloop liepen we al nabesprekend naar huis.
Op onze route (we lopen namelijk vaak naar de stad en terug) komen we altijd langs een straat waar allemaal katten in de vensterbanken zitten. We noemen die straat dan ook altijd 'the walk of cats'. Hij stopte daar in de straat onder een straatlantaarn en zei:
"Oh! Ik heb je je andere cadeautje nog niet gegeven! Wil je 'm nu?"
Ik bromde dat het misschien handiger was om thuis te doen, omdat het mij zo op straat niet zo praktisch leek, ik had immers de hele avond al gewacht (ik kan niet zo goed tegen geheimen/verrassingen waar ik niks van af mag weten, haha).
Maar nee, het moest daar!
Ik kreeg een kleine envelop in mijn handen gedrukt en ik maakte hem open en haalde er een lief kaartje uit:
Toen dacht ik nog: hij maakt me blij met een dode mus, er zal wel 'GRAPJE!' op het kaartje staan.
Maar nee:
Iiiiiiieeeeeehhhhhh!
Zoals sommigen van jullie weten wilde ik al heel lang heel graag een poes en hij heeft altijd gezegd: 'Ooit wil ik misschien wel een keer een poes, later...'
Nu is het dus 'ooit' en 'later'!!
Ik heb nog wel tien keer gevraagd of hij het wel echt zelf wilde en heb hem de langste en meest intense kus ooit gegeven, daar midden op straat onder de straatlantaarn.
Foto: lambertwm's photostream
0 reacties:
Een reactie plaatsen