Winkelen wordt overschat

Eindelijk hebben we dan een Zara in Utrecht.
Als ik een echte shopaholic was geweest had ik kwijlend in de etalage starend in een slaapzak voor de deur gelegen, de nacht voor de opening.
Maar ik ben geen shopaholic. Ik zou niet eens precies weten wanneer de winkel voor het eerst haar deuren opende.
Omdat ik vanmiddag een bundel uitgeprinte hoofdstukken (van een niet meer bestelbaar boek voor een vak dat ik volg) moest ophalen die nog niet klaar bleek te zijn (en wat mij uiteindelijk 29,95 heeft gekost, wat ik te belachelijk voor woorden vind), heb ik mij toch maar even, uit pure noodzaak, in de gloednieuwe Zara begeven.
Waar ik al bang voor was geschiedde: rijen met mensen voor de kassa die de doorloop door de winkel blokkeerden.
Hysterische types met hun armen vol met kleding onder het mom van: als het van de Zara is, dan is het goed!
Vrouwen die hun kinderwagens met ver uitstekende wielen midden in de winkel parkeerden en niet op of om keken als deze of gene er voor de derde keer over struikelde...
Ik heb me nog even naar boven (met trap welteverstaan, bezuinigingen?) gewaagd maar ik hield het al snel voor gezien, vloog de trap af en vluchtte de winkel uit, weg uit de drukte.
Het is zo lang een doorn in het oog geweest voor Utrecht: een ge-wel-dige winkelstad, alleen de Zara ontbreekt, zo jammer!
Nou, dat wachten maakt een mens hysterisch. Het is het Starbucksidee: als het niet makkelijk te krijgen valt, is het des te interessanter en zul je er alles (nou ja, veel) aan doen om toch dat hemelse te bemachtigen!
Vele vakanties heb ik kostbare minuten 'verspild' door het zoeken naar een vestiging met dat groene cirkelvormige symbool met daarin een vrouw met haar lange wapperende haren en een kroon op het hoofd die je toch altijd weet over te halen om toch nog even een kleine vijf euro uit te geven aan een Java Chip Frappucchino.
En het is allemaal heerlijk hoor, begrijp me niet verkeerd, maar ik denk dat het voornamelijk zo lekker smaakt omdat je zo lang op zoek bent geweest.
En nu er dan een Starbucks op Utrecht Centraal gevestigd is, heb ik ze in de tijd dat ze geopend zijn slechts drie keer een bezoekje gebracht.
Nieuwe dingen wennen snel, maar dat even geheel terzijde.
Ondertussen kocht ik bij een ander winkeltje (waar ze overigens niet aan spiegels in de paskamers doen, grrr, als ik ergens onzeker en zenuwachtig van word, is het passen voor publiek!) een geweldig vestje dat eigenlijk net iets te duur was (tien euro boven mijn 'dit-heb-ik-er-voor-over-dus-als-het-duurder-is-ga-ik-er-niet-aan-beginnen-budget') maar ik kan er heel veel mee. Het maakt al die nooit eerder gedragen jurkjes, die smachtend in mijn kast hangen om ooit een keer gedragen te worden, helemaal af!