Heel vroeg opgestaan om te proberen toch al die enorme artikelen over monumentenzorg verder door te ploeteren en daar vragen over te maken voor het werkcollege dat ik had vanmiddag.
Ik ben altijd een beetje bang voor werkcolleges omdat ik al benauwd word als ik adem moet halen en anderen dat opmerken, kun je nagaan wat er gebeurt als de docenten vragen stellen, en dat doen ze, vooral aan mij.
Ook dit keer werd mij iets gevraagd en ik weet niet wat de docent bezielde, maar ze snoerde mij de mond niet met een 'ja, maar dat is niet helemaal het antwoord waar ik op doelde' maar ze knikte instemmend met wat ik zei, namelijk dat sommigen van mening zijn dat men op het gebied van restauratie niet alleen moet kijken naar hetgeen dat er staat, maar dat de kunstenaar (de architect) ook enige vrijheid moet hebben om zijn creativiteit te kunnen laten vloeien bij het restauratieproces. Dat dit ten koste gaat van het monumentale pand is dan even niet zo belangrijk. Interessant, niet waar? ;)
Gisteren had ik van ditzelfde vak een hoorcollege dat grotendeels ging over het onderwerp waar ik een essay over geschreven had dat ik na dat college in moest leveren. Oh, wat kreeg ik daar de kriebels van! Ik hoorde dingen die ik ook had genoemd, maar was ik wel duidelijk genoeg geweest? Ik besloot het essay er maar niet bij te pakken om te voorkomen dat ik dingen door zou gaan strepen, dat zou namelijk zonde zijn aangezien ik het exemplaar na heel veel gedoe met de printer met een zucht van verlichting compleet aan elkaar geniet in mijn tas had gestoken.
Ik had de docent vorige week nog een e-mail gestuurd omdat ik even helemaal de draad kwijt was wat betreft het essay.
Toen ik gisterenmiddag thuiskwam had ik een antwoord. Ja, NADAT ik het essay had ingeleverd. Mijn mailtje was ondergesneeuwd in haar inbox, schreef ze, dat gebeurde nogal vaak.
Tja, als je weet dat dit nogal vaak gebeurt, dan hou je daar toch rekening mee, dacht ik zo?!
En dan was dit ook nog eens het tweede mailtje dat ik van haar kreeg waarin ze mijn naam verkeerd spelde.
Normaal gesproken doe ik daar niet zo moeilijk over, want je schrijft mijn naam nou eenmaal anders dat je in eerste instantie zou denken, maar aangezien zij nogal mierenneukerig is (excuses le mot) in alles waar je maar mierenneukerig over kunt zijn, vind ik het extra erg. Alsof ze denkt dat ik hip probeer te doen en zelf heb bedacht mijn naam zo te spellen. Humpf!
Goed. Uiteindelijk overleefde ik dat werkcollege ook weer, maar daarna begon het echte drama.
Van het andere vak dat ik volg moest ik vorige week een essay inleveren. (Jaja, de studie houdt mij van de straat) En dat kregen we vandaag tijdens het hoorcollege later in de middag terug.
De docent (die overigens geweldig is, echt een verstrooide professor) wilde voor aanvang van het college even wat dingen doornemen die hij tegengekomen was bij de essays en wij zouden ze in de pauze vooraan in de collegezaal op kunnen komen halen. Ohoh. Dat klonk niet echt als een puik plan. Vooral niet toen hij commentaar gaf op iets waarvan ik zeker wist dat ik dat vergeten was.
Ik kon wel janken. Met alle macht probeerde ik mijn tranen tegen te houden en ik smste mijn liefste om hem alvast voor te bereiden op een hysterische avond, omdat ik ervan overtuigd was dat ik een voldoende mee naar huis zou nemen:
De spanning gierde door mijn lijf en de doemscenario's spookten door mijn hoofd, ik bedacht serieus dat ik misschien maar moest stoppen met mijn studie. Terwijl dit de laatste twee vakken zijn die ik moet volgen om het totaal aan studiepunten binnen te halen. Toen het eindelijk pauze was en ik mij schoorvoetend met een buik vol zenuwen en mijn staart tussen mijn benen naar voren begaf, probeerde ik uit de enorme stapel essays dat van mij te ontdekken. Uiteindelijk had ik hem te pakken:
Dat ging mij een extra smsje kosten om de hysterie weer af te zeggen. Wat een opluchting!
En dan krijgen we ook nog de kans om een verbeterde versie in te leveren tijdens het tentamen. Eens kijken of ik daar de kracht voor kan opbrengen.
Vanavond heb ik mezelf maar even vrij gegeven. Even lekker niksen en genieten van de opluchting.
Ik maakte even wat kiekjes van de 'tuin'. Nou ja, het hele kleine stukje voor onze deur op de galerij waar we eigenlijk niks neer mogen zetten in verband met de brandveiligheid, maar wat iedereen wel stiekem doet om de boel gezellig te maken.
Tot mijn grote verbazing zijn de bloemetjes die ik vorig jaar in de lente gekocht had en de hele winter verwaarloosd heb, weer gaan bloeien! De lavendel is net nieuw maar ook die heeft een groeispurt gemaakt, wat heerlijk!
0 reacties:
Een reactie plaatsen