Welnee!
Ik maakte er een dag vol activiteiten van.
Samen met hele lieve mensen van die verslaving waar ik het de vorige aflevering over had, zijn we naar het noorden van Nederland afgereisd. Niet alleen voor de gezelligheid (want gezellig was het) maar om iemand te verrassen.
Een lieverd was jarig en krijgt normaal gesproken te weinig bezoek voor woorden.
Als je het gewend bent, dan vier je je verjaardag misschien liever niet meer, maar ik kan mij goed voorstellen dat je echt iets mist als je nooit een echte verjaardag met een enorme stoet bezoek hebt meegemaakt!
Dus daar gingen wij wat aan doen.
Met een gehuurde auto (want natuurlijk deed het OV net die dag moeilijk) waagden wij ons over snelwegen en kronkelweggetjes met zogenaamde gevaarlijke bochten naar de plaats van bestemming.
We hadden met de zus van de jarige Jet afgesproken op een parkeerplekje dat vanuit het huis niet te zien was.
Heel voorzichtig slopen we langs het huis naar de voordeur en betraden we al lang-zal-ze-leven-jodelend het geweldig uitziende, cottage-achtige huis dat midden in een, van schaapjes voorzien, weiland staat.
Het gezicht van de verraste jarige was fantastisch om te zien, dat maakte het geplan vooraf (duizenden privé-berichtjes via het forum) de reis helemaal waard!
Het was er ontzettend gezellig, de sfeer was fantastisch, de taart om je vingers bij af te likken en als kersje op die heerlijke taart kregen we nog een concert ook! Beide zussen en hun broer bespelen instrumenten: harp, viool en gitaar, en dus klonken er de meest sprookjesachtige deuntjes door het knusse houten huis. ♥
Toen het tijd was om te gaan pakte iedereen met tegenzin hun spullen, want hoe gezellig het ook was, we moesten nog een hele reis afleggen om weer thuis te komen en helaas werden we verwend met files...
Mijn allerliefste en ik hadden die avond nóg iets leuks in het verschiet: eeuwen geleden (of zo lijkt het in ieder geval) hadden we kaartjes op de kop weten te tikken voor een voorstelling van mijn grote held Marc-Marie Huijbregts.
Door de files kwam ik later in Utrecht aan dan gepland en ging ons plan om van tevoren bij een gezellig restaurantje wat te eten niet door. Daar voelde ik mij schuldig over, dus ik baalde een beetje. We gingen toen maar bij de McDonalds eten, dan ben je tenminste snel klaar. ;)
Eindelijk was het dan zover, de voorstelling was minder dan een half uur van ons verwijderd. En wat gebeurde er?
Mijn humeur, dat zo goed was geweest door de gezellige dag, sloeg om, als een donderslag bij heldere hemel.
Want het regende. Pijpenstelen. En andere fietsers deden stom. En ik was eigenlijk nog steeds teleurgesteld dat mijn liefste toch voor rij zeventien had gekozen toen we de kaartjes bestelden, terwijl hij daarvoor de optie voor rij één had.
Ik baal dan zo van mezelf maar ik kan dat nare gevoel dan niet aan de kant zetten. Mijn hele lichaam zuigt zich er mee vol en het neemt de boel over. Gezellig was het, joh! En ik weet dan dondersgoed dat ik verre van te genieten ben, maar op dat moment kan ik het gewoon niet uitzetten.
De tranen biggelden over mijn wangen, want dat is de enige manier waarop dat walgelijke gevoel mijn lichaam kan verlaten.
Ik probeerde het uit te leggen aan mijn liefste die gefrustreerd naast mij in de stoel zat te schuiven en natuurlijk probeerde hij het te begrijpen. Ondertussen prees ik mij gelukkig dat hij niet woest stampend de zaal uit stormde (iets dat meer iets voor mij zou zijn, in zijn situatie).
Toen het gif uit mijn lijf was gesijpeld en we er een kusje op hadden gedaan, werden de lichten gedimd, schoven de gordijnen open en stond hij daar.
Weg naar gevoel, welkom spierpijn in mijn wangen van het lachen.
Het meest bizarre was dat Marc-Marie allerlei onderwerpen aankaartte waar ik ook mee bezig was geweest in mijn hoofd en leven de laatste tijd.
Hij had het over een ballonvaart, die een vriendin van mij eigenlijk diezelfde avond zou gaan maken als het weer niet tegen had gezeten. Hij liet een Iers lied horen, terwijl net die middag de mooiste Ierse deuntjes mijn oren in waren gedanst.
Hij had het erover dat hij eigenlijk niet zo goed wist wie hij nu eigenlijk was. En dat zijn man hem dan wel geweldig vindt, maar wat als hij er op een dag achter zou komen dat dit eigenlijk helemaal niet zo was? Dat is mijn grootste angst (en dat is best realistisch, gezien ik de avond tot dan toe flink had verpest met mijn hysterische gedoe).
En dan had hij het ook nog eens over hoestbuien, en laat ik daar nu ook al drie weken last van hebben, voornamelijk in de nachtelijke uren!
De sfeer in de zaal was geweldig, je kon merken dat de aanwezigen allemaal groot fan waren. Want ja, er zijn ook mensen die hem vervelend vinden. Ieder z'n meug (zei de boer, en at zijn gebakken kikkerbilletjes met een hooivork), natuurlijk!
Eenmaal daar waar het klokje tikt zoals het nergens tikt, heb ik nog tien keer sorry gezegd en beaamd dat rij zeventien toch ook best goed was, we hadden in ieder geval geen stijve nek, want dat was het argument om niet op rij één te gaan zitten.
Om mijn (waarschijnlijk nog een paar dagen aanhoudende) schuldgevoel een beetje uit te vegen, stond ik vanochtend (vroeg!) tegelijk op met mijn liefste, knoopte ik de vuilniszak dicht (normaal zijn klusje), waste ik mijn handen (van groot belang) en maakte een ontbijtje voor hem klaar. En vanavond bak ik pannenkoeken.
Heb ik het dan weer een beetje goed gemaakt?
0 reacties:
Een reactie plaatsen