Wie niet weg is, is gezien

Eindelijk... Gisteren konden we Aagje ophalen! Ik kon bijna niet geloven dat het zover was...
Samen met mijn moeder en de auto hebben we Aagje opgehaald bij het dierenasiel.
Het ging allemaal heel voorspoedig en ze zeiden dat ze erg blij waren dat Aagje bij ons terecht kan en dat ze het vast naar haar zin zou krijgen bij ons.
De rit naar huis ging heel goed, ze leek erg geboeid door de auto.
Eenmaal thuis heb ik het reismandje voor de kattenbak in de gang gezet en na een tijdje de kap van het reismandje afgehaald en toen stapte ze uit zichzelf de kattenbak in waar ze zich lekker ging nestelen.
Toen ik na een tijdje de kamerdeur opendeed, stapte ze uit zichzelf nieuwsgierig (uiteraard) de woonkamer in en zocht haar heil in een hoekje in de keuken, naast de koelkast. Toen kwam ik er achter dat dát het perfecte plekje voor de etensbakjes is, dus die heb ik bij haar neergezet en ze had al heel snel haar bakje praktisch leeggegeten! Ze liet zich ook lekker aaien maar bleef veilig in de hoek zitten, gelijk had ze!
Af en toe ging ik even bij haar zitten om haar lekker te aaien en dat vond ze erg fijn, totdat... ze de sleutel in het slot hoorde... Mijn lieveling was thuisgekomen en wilde even bij Aagje gaan kijken dus ik vertelde hem dat ze in de hoek bij de koelkast zat. Hij ging daar kijken en zei: 'Waar dan?' Ik dacht dat hij een grapje maakte, maar ik kwam toch ook maar even kijken: ze was foetsie!
We hebben in alle hoekjes gezocht en uiteindelijk vonden we haar: ze was uit paniek van het geluid van de sleutel in het slot en het gestommel in de gang in de gleuf tussen de vaatwasser en de muur gedoken, tussen de boodschappentassen die we daar bewaren, vandaar dat we haar in eerste instantie niet konden vinden!
Ik werd al lichtelijke nerveus en begon me in te beelden dat ze vast zat, maar mijn liefste dacht van niet, dus hij drukte me op het hart dat het allemaal wel goed zat.
We hebben haar daar rustig laten zitten en gingen uiteindelijk (na het wachten op de spannende verkiezingsuitslag) naar bed. Nog voordat onze ruggen het matras raakten, hoorden we gerommel in de gang.
Aagje had zich naar de kattenbak begeven en was naar hartenlust aan het graven.
Goed teken!
We werden af en toe wakker van wat gerommel en gemiauw en het gevoel van bezorgdheid en onwetendheid dat in mij omhoog borrelde deed mij denken aan een nacht, een paar maanden geleden toen mijn neefje van ruim een half jaar bij ons logeerde en het lange tijd vertikte om ook maar één oog dicht te doen. Oei!
Ik ben af en toe even bij haar gaan kijken om er zeker van te zijn dat ze niet ergens vast zat en ik vond haar op een gegeven moment in de vensterbank. We waren hoe dan ook allang blij dat ze de survivaltocht door de woonkamer aandurfde!
Vanochtend, toen mijn liefste opstond, begon een nieuwe zoektocht: ze bleek achter het gordijn te zitten.
Daar heeft ze een groot deel van de dag gezeten, terwijl ik haar af en toe vriendelijk toebrabbelde onder het studeren door.
Vanmiddag ben ik even boodschappen gaan doen, hoewel we eigenlijk niets nodig hadden. Ik moest een brief op de post doen en ik dacht dat ik Aagje dan mooi de kans gaf om even op onderzoek uit te gaan en eventueel een bezoekje aan de kattenbak/etensbakjes te brengen.
Toen ik weer thuiskwam was alles echter onaangeroerd gebleven.
Ik ben maar weer verder gegaan met studeren tot ik merkte dat ik toch wel erg moe was van de onrustige nacht. Een dutje op de bank dan maar! Ik had inmiddels al heel wat informatie verslonden over het geruststellen van een kat in een nieuwe omgeving en ik had gelezen dat mensen minder imponerend en bedreigend zijn als ze slapen.
Nou, dat klopt als een bus! Na een dutje van niet langer dan een kwartier werd ik wakker van gerommel op de kattenbak.
Geruisloos was ze naar de gang geslopen! Ik durfde mijn hoofd niet op te tillen maar na een tijdje was ik toch wel erg nieuwsgierig naar waar ze zich bevond. Ze was onder het tv-meubel gekropen en lag stilletjes naar mij te kijken. Ik kletste wat tegen haar en nu ik dit aan het typen ben, sluipt ze voorzichtig doch vastberaden naar haar veilige plekje bij het gordijn.
Ik wou dat er een manier was waarop we haar konden laten weten dat het goed is zo, dat ze veilig is en nooit meer weg hoeft, maar dat moet ze denk ik rustig zelf gaan ontdekken...
Hebben jullie gouden tips? Die zijn van harte welkom!
Heb al wel wat foto's gemaakt maar die zijn erg bewogen dus ik wacht rustig op een kans betere kiekjes te kunnen schieten. Bovendien zijn haar verstopplekjes nogal donker en ik wil haar niet belagen met flitsers en andere toestanden. ;)