Voor noppes iets nieuws

Laatst ging mijn liefste naar Londen voor zijn werk en werd ik overvallen door creatieve drang, zoals wel vaker gebeurt als hij het huis uit is.
Zoals ik in de vorige post al heb bekend, hou ik ervan om dingen mooier te maken.
'Never judge a book by its cover' staat in mijn woordenboek anders verwoord: 'Always judge a book by its cover'.
Begrijp me niet verkeerd, zo denk ik niet over mensen en andere levende wezens, maar als het gaat om materiële zaken, dan kies ik graag het, in mijn opinie, mooiste uit en lukt dat niet, dan doe ik er zelf wat aan!
Zo heb ik toen ik bij mijn liefste introk de boel flink aangepakt en de kwast ter hand genomen. De meuren waren spierwit en het was een ongezellige boel. Wat een verfje op de muren al niet kan doen, ik leef daar helemaal van op want ik trek mij best veel aan van een omgeving. Mij moet je niet in een modernistisch 'less is more' steriel huis loslaten, want dat vind ik zelf gewoon heel ongezellig!
Nu is het zo dat de zus van mijn liefste samen met haar man een aantal jaar in het buitenland heeft gewoond en daardoor twee jaar geleden wat spullen kwijt moest.
Er kwamen een bank, een stoel, een enorme vaas met takken, een plant, nog twee design vazen en een lamp in huis. Dit was voor ik er officieel woonde en natuurlijk is er niets mis met nieuwe spullen, al is het de smaak van een ander.
Sinds ruim een jaar staan mijn spullen in huis en is het een eclectische mix geworden van oud en nieuw. En daar kan ik prima mee leven, want ooit zullen we weer iets nieuws uit moeten zoeken en dan gaan we het echt samen doen (en dat gaat lukken want ik heb mijn liefste smaakles gegeven en hij snapt en erkent mijn stijl helemaal, hoera!).
Maar tot die tijd kan ik toch best gehoor geven aan mijn gratis en voor (praktisch) niets creatieve ingevingen met mogelijkheid tot terugdraaien?
Zo zorgde ik voor een gedaanteverwisseling van deze lamp (die op zich een prachtige kleur heeft, maar die een beetje te modern aandoet in de rest van ons interieur):


En zo is het geworden:

Ik had er expres voor gezorgd dat het hele gebeuren weer terug te draaien viel als de heer des huizes er misselijk van zou worden, maar wat denk je?
Drie dagen na thuiskomst had hij het nog steeds niet opgemerkt. Terwijl ik al zo vaak subtiel de lamp aan en uit had gedaan.
Toen ben ik enthousiast losgebarsten in een monoloog waarin ik duidelijk maakte dat hij er nu niets negatiefs meer over mocht zeggen als het hem in eerste instantie niet was opgevallen.
Hij keek me aan en zei: 'Ach, prima hoor.'

Gisteren eindigde een creatieve bui een beetje teleurstellend.
Ik wilde een deurstop maken en ging aan de slag, prikte mijzelf een paar keer in mijn vinger met een naald (gelukkig viel ik niet voor honderd jaar in slaap en hoefde er ook geen prins te komen om mij wakker te kussen) en verbrande ik mijn vinger aan de stoom van het strijkijzer.
Het is mijn eerste echte individuele naaiproduct en bedenk maar dat het eigenlijk heel knap is omdat ik het met de hand heb gedaan bij gebrek aan een naaimachine. En omdat ik maar twee lapjes stof in mijn bezit heb. En mijn moeder een hekel had en naaien en zo geen talent op mij heeft over kunnen brengen. ;)


Ach, weet je: het moest een deurstop worden en dat is gelukt: de deur blijft prima openstaan en daar gaat het immers om, niet waar?
Kunnen jullie raden wat het voor moet stellen?