Nu even niet

Na een lange laatste werkdag is het dan toch echt zover: we hebben nu écht vakantie!
De laatste wasjes vergezellen de wasmachine en we gaan nog wat spulletjes inslaan in de stad en, oh ja: de koffers inpakken (niet geheel onbelangrijk) voor een tour door Griekenland!
Mijn liefste is Grieks maar is in Nederland geboren en spreekt beide talen vloeiend. Oude studievrienden van het jaar dat hij in Athene studeerde gaan (op mijn verjaardag...) trouwen op Rhodos en daar gaan we heen, daarna vliegen we naar het vasteland om de dorpjes waar zijn ouders vandaan komen te bezoeken.
Met andere woorden: ik ben er de komende twee weken even niet.
Tabee!

Voor noppes iets nieuws

Laatst ging mijn liefste naar Londen voor zijn werk en werd ik overvallen door creatieve drang, zoals wel vaker gebeurt als hij het huis uit is.
Zoals ik in de vorige post al heb bekend, hou ik ervan om dingen mooier te maken.
'Never judge a book by its cover' staat in mijn woordenboek anders verwoord: 'Always judge a book by its cover'.
Begrijp me niet verkeerd, zo denk ik niet over mensen en andere levende wezens, maar als het gaat om materiële zaken, dan kies ik graag het, in mijn opinie, mooiste uit en lukt dat niet, dan doe ik er zelf wat aan!
Zo heb ik toen ik bij mijn liefste introk de boel flink aangepakt en de kwast ter hand genomen. De meuren waren spierwit en het was een ongezellige boel. Wat een verfje op de muren al niet kan doen, ik leef daar helemaal van op want ik trek mij best veel aan van een omgeving. Mij moet je niet in een modernistisch 'less is more' steriel huis loslaten, want dat vind ik zelf gewoon heel ongezellig!
Nu is het zo dat de zus van mijn liefste samen met haar man een aantal jaar in het buitenland heeft gewoond en daardoor twee jaar geleden wat spullen kwijt moest.
Er kwamen een bank, een stoel, een enorme vaas met takken, een plant, nog twee design vazen en een lamp in huis. Dit was voor ik er officieel woonde en natuurlijk is er niets mis met nieuwe spullen, al is het de smaak van een ander.
Sinds ruim een jaar staan mijn spullen in huis en is het een eclectische mix geworden van oud en nieuw. En daar kan ik prima mee leven, want ooit zullen we weer iets nieuws uit moeten zoeken en dan gaan we het echt samen doen (en dat gaat lukken want ik heb mijn liefste smaakles gegeven en hij snapt en erkent mijn stijl helemaal, hoera!).
Maar tot die tijd kan ik toch best gehoor geven aan mijn gratis en voor (praktisch) niets creatieve ingevingen met mogelijkheid tot terugdraaien?
Zo zorgde ik voor een gedaanteverwisseling van deze lamp (die op zich een prachtige kleur heeft, maar die een beetje te modern aandoet in de rest van ons interieur):


En zo is het geworden:

Ik had er expres voor gezorgd dat het hele gebeuren weer terug te draaien viel als de heer des huizes er misselijk van zou worden, maar wat denk je?
Drie dagen na thuiskomst had hij het nog steeds niet opgemerkt. Terwijl ik al zo vaak subtiel de lamp aan en uit had gedaan.
Toen ben ik enthousiast losgebarsten in een monoloog waarin ik duidelijk maakte dat hij er nu niets negatiefs meer over mocht zeggen als het hem in eerste instantie niet was opgevallen.
Hij keek me aan en zei: 'Ach, prima hoor.'

Gisteren eindigde een creatieve bui een beetje teleurstellend.
Ik wilde een deurstop maken en ging aan de slag, prikte mijzelf een paar keer in mijn vinger met een naald (gelukkig viel ik niet voor honderd jaar in slaap en hoefde er ook geen prins te komen om mij wakker te kussen) en verbrande ik mijn vinger aan de stoom van het strijkijzer.
Het is mijn eerste echte individuele naaiproduct en bedenk maar dat het eigenlijk heel knap is omdat ik het met de hand heb gedaan bij gebrek aan een naaimachine. En omdat ik maar twee lapjes stof in mijn bezit heb. En mijn moeder een hekel had en naaien en zo geen talent op mij heeft over kunnen brengen. ;)


Ach, weet je: het moest een deurstop worden en dat is gelukt: de deur blijft prima openstaan en daar gaat het immers om, niet waar?
Kunnen jullie raden wat het voor moet stellen?

Kiekeboe

Een paar nachten geleden legde ik een bezoekje af aan het toilet, zoals ik dat (helaas) elke nacht een paar keer doe.
Ik schaam mij er niet voor te kennen te geven dat ik een deuropenlater ben. Nu kan ik mij voorstellen dat dit misschien al teveel informatie is, maar het is essentieel voor het verhaal dat komt, echt waar.
Daar zat ik dus, rustig mijn ding te doen, toen ik plots wat geschuifel hoorde: ik werd begluurd, door Aagje!
Ze bleef rustig in de deuropening van de woonkamer zitten vanwaar ze mij goed in de gaten kon houden en begon een miauwgezang. Als een kind in een snoepwinkel kirde ik terug en toen ik eenmaal had doorgespoeld en mijn handen had gewassen (erg belangrijk), ging ik voorzichtig bij haar op de grond zitten.
Het meest bijzondere was dat ze heel rustig bleef en zelfs dicht bij mij in de buurt durfde te komen zitten.
Ik bleef zo lief mogelijk tegen haar pruttelen en op een gegeven moment mocht ik haar zelfs aaien! Ze bibberde wel een beetje want ik kan me voorstellen dat het toch ook best een beetje eng voor haar was om zo dichtbij te zijn, maar het was het gespin dat overheerste.
Omdat het toch nacht was en ik Aagje heel lief vind maar niet mijn leefschema compleet aan haar wil aanpassen, trok ik mijzelf van haar los en helemaal in trans zweefde ik terug naar bed. Daar porde ik mijn liefste in zijn zij en vertelde het verhaal. Hij dacht eerst dat ik het gedroomd had (heel begrijpelijk aangezien ik een zeer bizarre en uiteenlopende dromencollectie op mijn naam heb staan) en geloofde me pas echt toen we de volgende ochtend hele plukken haar in de gang vonden daar waar ik haar geaaid had!
Sinds die nacht is ze zelfs overdag veel vaker in de gang en woonkamer te vinden en durft ze veel langer te blijven zitten waar ze zit, zelfs al loop ik langs haar!
Omdat ik in den beginne al vrij snel besefte dat we haar flink wat tijd zouden moeten geven om te wennen, is dit zo spectaculair!
Ik ben ontzettend trots op haar dat ze, vooral omdat ze zo verlegen is en wij niets weten van haar verleden, al zoveel durft!



Eén van de vele nadelen van het warme weer van de afgelopen dagen, is dat Aagje's 'producten' erg gaan stinken.
We gooiden de inhoud van de kattenbak voorheen gewoon in de vuilnisbak, maar steeds als we die opendeden was de geur zo vreselijk! Nu weet ik wel dat een vuilnisbak niet lekker hoort te ruiken en raak ik er vrij makkelijk aan gewend (misschien omdat ik vanwege mijn bijbaan luierverschoonexpert ben?) maar mijn liefste vond dat er iets aan gedaan moest worden, dus ben ik gisteren lekker los gegaan zoals ik dat vaker doe, want simpele dingen moeten mooier gemaakt worden:


Vandaag over een week gaan we op vakantie en hoewel ik ontzettend blij ben met Aagje's ontwikkelingen, maakt dit het weggaan wel extra moeilijk. Natuurlijk heb ik voor een goed oppasschema gezorgd en ben ik al bijna klaar met de handleiding van Aagje (sla ik te ver door?) maar het zal wel even slikken worden om haar alleen achter te laten...


De stofvlokken die u overigens kunt zien liggen op de foto's, zijn mede mogelijk gemaakt door de ventilator die hier op volle toeren draait en uit alle hoekjes en kiertjes stof verzamelt om de vlokken vervolgens midden in de woonkamer neer te laten strijken.