Leven in de brouwerij

Zo.
Na ruim een jaar wordt het weer eens tijd voor een nieuw bericht.
Ik ben inmiddels een bachelorscriptie en een stage-ervaring bij een uitgeverij rijker. Over zo'n twee weken is mijn buluitreiking. Zoals u kunt lezen heb ik niet stilgezeten in de periode dat de tijd hier op dit blog stil stond.

Hoewel ik niet het idee heb dat iemand mij erg gemist zal hebben, pak ik de draad weer op, gewoon omdat het kan.
Het lastige van een blog hebben en blogs van anderen lezen is het geven van reacties: ik lees heel graag bij wildvreemden.
Maar zitten deze mensen, bij wie ik zomaar een kijkje in het dagelijks leven kan nemen zonder dat iemand mij door de gordijnen ziet turen, wel te wachten op een berichtje van mij?
Als je niet van reacties houdt, kun je natuurlijk je bloginstellingen op privé zetten, dus ergens heb ik het vermoeden dat men een berichtje ter reactie op een verhaal helemaal niet zo vervelend vindt.
Maar toch. Dan geef ik dus eigenlijk toe dat ik al een tijdje stiekem heb zitten meelezen. Het is een beetje confronterend.
Daarnaast lijkt het misschien alsof ik reageer om maar even mijn eigen blog onder de aandacht te brengen.
En hoewel mijn blog echt wel wat meer lezers aan zou kunnen, is de kans ook nog eens groot dat men denkt: "Och, arm schaap. Ze probeert ook een blog bij te houden, wat aandoenlijk."

Laten we het er op houden dat het een hele gezonde manier is om je hart te kunnen luchten in een grote lege ruimte. Met af en toe wat verdwaalde reizigers.

Hoe het met Aagje gaat, hoor ik je denken?
Ik geloof dat zij het wel best vindt hier.