Lovely notes

Piece of quiche

2012-01-13T18:31:00.008+01:00

Onlangs kwam ik een recept tegen dat ik een tijd geleden uitknipte en ergens tussen papieren stopte toen ik de boel een beetje op orde wilde hebben maar (klaarblijkelijk) niet heel nauwkeurig was.
Vandaag trok ik de stoute schoenen aan en fabriceerde volgens het recept een uienquiche met, jawel, zes uien.

Ook maken?
Ga als volgt te werk:

5 takjes verse tijm
25 gram boter
6 uien, in stukjes
1 teentje knoflook
7 plakjes bladerdeeg
4 eieren
200 milliliter crème fraîche
250 gram geitenkaas in stukjes
taartvorm c. 26 cm doorsnede

Blaadjes van 4 takjes tijm ritsen.
Boter in een pan doen en de uien, knoflook en tijmblaadjes 20 minuten bakken op laag vuur.

Verwarm de oven voor op 200 graden, bekleed de ingevette taartvorm met bladerdeeg en prik met een vork gaatjes in de bodem. Schuif het in de oven voor 10 minuten. Daarna uit de oven halen en de temperatuur verlagen naar 180 graden.

Klop de eieren los, roer de crème fraîche erdoor en voeg de geitenkaas toe. Doe de uien erbij en meng het geheel. Peper en zout toevoegen en het mengsel in de taartvorm scheppen. Het laatste tijmtakje toevoegen en 30 minuten in de oven goudbruin laten worden. Dat ziet er dan ongeveer zo uit en smaakt heerlijk:

Kunstje

2012-01-09T19:23:00.011+01:00

Onze poes Aagje heeft een lange tijd nodig gehad om uit haar schulp te kruipen sinds wij haar uit het asiel mee naar huis hebben genomen. Maar nu is ze los. En ze kan een trucje!
Op de een of andere manier heeft ze het al-tijd door als er gefilmd wordt en deze poging was geen uitzondering. Toch laat ze haar kunstje zien: onder het poortje (mijn benen dus) doorlopen. Vindt ze enig! Haar meest favoriete hobby naast gehypnotiseerd kijken naar de knop van mijn breinaald terwijl ik aan project sjaal werk.

Oh. En mijn excuses voor mijn poezenmoederstem. Die kan ik niet uitzetten. Dat is net zoals bij baby's. Daar zeg je ook niet met monotone stem tegen: 'Dag, hoe maak je het?'
Toch?

Good Reads

2012-01-04T16:14:00.007+01:00

Ik ben helemaal in de gloria.
Niet met iets kerstgerelateerds, maar wel met een website: www.goodreads.com
Op deze site kun je bijhouden welke boeken je allemaal gelezen hebt in je leven en wat je ervan vond.
Je kunt ze beoordelen door ze sterren te geven en je kunt er zelfs hele verhalen over kwijt als je dat wilt.
Het is een hele handige manier om eens bij te houden wat je allemaal verslonden hebt, en je kunt zelfs op nieuwe ideeën komen als je je lievelingsgenres invult, want dan worden er suggesties gegeven.

Via deze website ben ik ook tot een geweldig, en wellicht enigszins arealistisch, voornemen gekomen voor dit jaar: vijftig boeken lezen.
Ja. Dat is dus zo'n boek per week. Ik ben heel benieuwd of ik het doel ga halen, aangezien in binnenkort mijn stage en masterscriptie moet gaan zien te combineren.
Maar aangezien ik van het idee alleen al heel erg gelukkig word, kan het geen kwaad, dacht ik zo.
En... er zit tegelijkertijd een soort wedstrijdelement aan verbonden: mijn liefste doet ook mee. En loopt inmiddels al een boek voor. Ai!
Al met al lijkt mij dit een ideale manier om die enorme hoeveelheid boeken die wij in onze bibliotheek verzameld hebben ook echt eens te gaan lezen in plaats van er steeds weer nieuwe exemplaren aan toe te voegen.

Dan rest mij enkel nog een spreuk te delen die mij ook dit nieuwe jaar weer door zal helpen en waar ik echt niet meer zonder kan:

Verdrietig maar bijzonder

2011-10-09T10:35:00.006+02:00

Onlangs stond mijn oudoom in het NRC. Zijn foto prijkte op de voorpagina en het artikel zelf besloeg maar liefst twee pagina's.
Helaas ging het niet om iets leuks. Hij heeft namelijk Alzheimer.
En hoewel dat heel verdrietig is, is het tegelijkertijd heel belangrijk om het er over te hebben.
Om ervoor te zorgen dat het niet iets is waar je niet over praat, omdat het nou eenmaal zo ingewikkeld, confronterend en moeilijk is.

Het is een prachtig artikel geworden, met schitterende foto's van mijn familie, van mijn opa zelfs, waarnaar ik vernoemd ben en die er al zo lang niet meer is.
Natuurlijk raakt het mij extra omdat het om mijn familie gaat, maar ik had tranen in mijn ogen en slaakte een diepe zucht toen ik het artikel uit had.

Eerst zien, dan geloven

2011-09-23T14:01:00.004+02:00

Na een zenuwslopende uitreiking waar nachtmerries aan vooraf gingen omdat ik snotverdorie ook nog eens vragen moest beantwoorden achter een lessenaar door een microfoon ...

... is eindelijk mijn bul binnen!

De Rotterdam te Rotterdam

2011-08-31T21:31:00.022+02:00

Onlangs beleefde ik een weekend uit duizenden.
Nu verwacht u natuurlijk dat hieronder een verslag volgt van een weekend in een tropisch oord of iets anders spectaculairs, maar neen hoor, niets van dit alles.
Samen met mijn familie bleef ik gewoon een nachtje slapen op het schip De Rotterdam.
De (film) Titanic niet meegeteld, heb ik over het algemeen niet zoveel met boten of schepen. Ik word namelijk nogal snel zeeziek. Groot was de opluchting dan ook dat De Rotterdam de haven niet verlaten zou. In tegenstelling tot in de jaren '50 en '60, toen het van en naar Amerika voer. Ook mijn opa, oma en moeder hebben die tocht gemaakt toen mijn opa voor zijn baan een paar jaar in Amerika mocht vertoeven. Hoewel ze toen echt al wel vliegtuigen hadden, jawel, was de keus voor een boottocht door mijn oma gemaakt: dat leek haar toch wat veiliger. Gelukkig was de film Titanic toen nog niet uitgebracht.
Toen het avontuur in Amerika erop zat, werd de reis terug naar Nederland wederom per schip gemaakt. Om precies te zijn: met De Rotterdam. Precies datzelfde schip dat nu in de haven van de gelijknamige stad ligt!

Het is dan ook geen toeval dat mijn moeder en tante besloten de 80ste verjaardag van oma op dat schip te vieren. Nu hebben ze De Rotterdam niet alleen voor ons in de haven aan het anker gelegd, moet u weten. Nee, dat hadden ze al eerder gedaan. Kajuiten waren omgetoverd tot luxe hotelkamers, het schip werd voorzien van een luxe restaurant en lunchroom en wat dies meer zij.

Zo kwam het dus dat wij als familie terug in de tijd konden om samen met oma het verleden te herbeleven.
Van tevoren had ik er geen idee van wat ik van het weekend moest verwachten. Zoals wel vaker met familieleden had ik al rekening gehouden met eventuele meningsverschillen over de zin van het leven en dergelijke. Gelukkig hebben we hier totaal geen tijd voor gehad. Het weekend was veel te druk: een rondleiding van een besnord ex-bemanningslid door de diepste gangen en machinekamers tot ver onder het waterniveau. Een luxe diner dat ons goed smaakte maar waar we tussen de gerechten door wel erg lang op moesten wachten. Een vrij snel in elkaar geflanst lied voor oma op de wijs van 'De uil zat in den Olmen' zoals alleen onze familie het schrijven kan. Oma zat te glunderen terwijl we het rond 23.00 (ik zei toch dat het eten lang duurde?) ten gehore brachten.

Die nacht sliepen we in een in fifties stijl ingerichte kajuit. Elk stel een eigen kamer natuurlijk, het moest immers wel gezellig blijven. De kamer was voorzien van een tijdschrift en boeken uit de jaren '50/'60, en zelfs over de badkameraccessoires was nagedacht!
Het is moeilijk te beschrijven hoe geweldig het is geweest: aan ieders gezichten was het plezier af te lezen. Het was niet alleen de sfeer van het hele schip, of ieders aangename gezelschap: het was natuurlijk het beleven van iets dat deel is van onze familie en wat normaal nooit zo dichtbij had kunnen komen voor de jongere generaties onder ons. Ook voelde het alsof mijn opa er toch nog een beetje bij was. Hij was er natuurlijk echt geweest, in het zwembad dat we onderin het schip tegenkwamen had hij toentertijd nog een duik genomen. Bizar en bijzonder tegelijk.
Een onbeschrijflijk weekend dat ons als familie toch weer iets dichter bij elkaar heeft gebracht. Hoe groot onze levensvisies en ideeën ook verschillen: dit hebben we samen gedeeld en ik ben van plan er nog heel vaak aan terug te denken.

Leven in de brouwerij

2011-08-29T17:27:00.007+02:00

Zo.
Na ruim een jaar wordt het weer eens tijd voor een nieuw bericht.
Ik ben inmiddels een bachelorscriptie en een stage-ervaring bij een uitgeverij rijker. Over zo'n twee weken is mijn buluitreiking. Zoals u kunt lezen heb ik niet stilgezeten in de periode dat de tijd hier op dit blog stil stond.

Hoewel ik niet het idee heb dat iemand mij erg gemist zal hebben, pak ik de draad weer op, gewoon omdat het kan.
Het lastige van een blog hebben en blogs van anderen lezen is het geven van reacties: ik lees heel graag bij wildvreemden.
Maar zitten deze mensen, bij wie ik zomaar een kijkje in het dagelijks leven kan nemen zonder dat iemand mij door de gordijnen ziet turen, wel te wachten op een berichtje van mij?
Als je niet van reacties houdt, kun je natuurlijk je bloginstellingen op privé zetten, dus ergens heb ik het vermoeden dat men een berichtje ter reactie op een verhaal helemaal niet zo vervelend vindt.
Maar toch. Dan geef ik dus eigenlijk toe dat ik al een tijdje stiekem heb zitten meelezen. Het is een beetje confronterend.
Daarnaast lijkt het misschien alsof ik reageer om maar even mijn eigen blog onder de aandacht te brengen.
En hoewel mijn blog echt wel wat meer lezers aan zou kunnen, is de kans ook nog eens groot dat men denkt: "Och, arm schaap. Ze probeert ook een blog bij te houden, wat aandoenlijk."

Laten we het er op houden dat het een hele gezonde manier is om je hart te kunnen luchten in een grote lege ruimte. Met af en toe wat verdwaalde reizigers.

Hoe het met Aagje gaat, hoor ik je denken?
Ik geloof dat zij het wel best vindt hier.

Nu even niet

2010-07-20T19:56:00.006+02:00

Na een lange laatste werkdag is het dan toch echt zover: we hebben nu écht vakantie!
De laatste wasjes vergezellen de wasmachine en we gaan nog wat spulletjes inslaan in de stad en, oh ja: de koffers inpakken (niet geheel onbelangrijk) voor een tour door Griekenland!
Mijn liefste is Grieks maar is in Nederland geboren en spreekt beide talen vloeiend. Oude studievrienden van het jaar dat hij in Athene studeerde gaan (op mijn verjaardag...) trouwen op Rhodos en daar gaan we heen, daarna vliegen we naar het vasteland om de dorpjes waar zijn ouders vandaan komen te bezoeken.
Met andere woorden: ik ben er de komende twee weken even niet.
Tabee!

Voor noppes iets nieuws

2010-07-16T09:59:00.010+02:00

Laatst ging mijn liefste naar Londen voor zijn werk en werd ik overvallen door creatieve drang, zoals wel vaker gebeurt als hij het huis uit is.
Zoals ik in de vorige post al heb bekend, hou ik ervan om dingen mooier te maken.
'Never judge a book by its cover' staat in mijn woordenboek anders verwoord: 'Always judge a book by its cover'.
Begrijp me niet verkeerd, zo denk ik niet over mensen en andere levende wezens, maar als het gaat om materiële zaken, dan kies ik graag het, in mijn opinie, mooiste uit en lukt dat niet, dan doe ik er zelf wat aan!
Zo heb ik toen ik bij mijn liefste introk de boel flink aangepakt en de kwast ter hand genomen. De meuren waren spierwit en het was een ongezellige boel. Wat een verfje op de muren al niet kan doen, ik leef daar helemaal van op want ik trek mij best veel aan van een omgeving. Mij moet je niet in een modernistisch 'less is more' steriel huis loslaten, want dat vind ik zelf gewoon heel ongezellig!
Nu is het zo dat de zus van mijn liefste samen met haar man een aantal jaar in het buitenland heeft gewoond en daardoor twee jaar geleden wat spullen kwijt moest.
Er kwamen een bank, een stoel, een enorme vaas met takken, een plant, nog twee design vazen en een lamp in huis. Dit was voor ik er officieel woonde en natuurlijk is er niets mis met nieuwe spullen, al is het de smaak van een ander.
Sinds ruim een jaar staan mijn spullen in huis en is het een eclectische mix geworden van oud en nieuw. En daar kan ik prima mee leven, want ooit zullen we weer iets nieuws uit moeten zoeken en dan gaan we het echt samen doen (en dat gaat lukken want ik heb mijn liefste smaakles gegeven en hij snapt en erkent mijn stijl helemaal, hoera!).
Maar tot die tijd kan ik toch best gehoor geven aan mijn gratis en voor (praktisch) niets creatieve ingevingen met mogelijkheid tot terugdraaien?
Zo zorgde ik voor een gedaanteverwisseling van deze lamp (die op zich een prachtige kleur heeft, maar die een beetje te modern aandoet in de rest van ons interieur):

En zo is het geworden:

Ik had er expres voor gezorgd dat het hele gebeuren weer terug te draaien viel als de heer des huizes er misselijk van zou worden, maar wat denk je?
Drie dagen na thuiskomst had hij het nog steeds niet opgemerkt. Terwijl ik al zo vaak subtiel de lamp aan en uit had gedaan.
Toen ben ik enthousiast losgebarsten in een monoloog waarin ik duidelijk maakte dat hij er nu niets negatiefs meer over mocht zeggen als het hem in eerste instantie niet was opgevallen.
Hij keek me aan en zei: 'Ach, prima hoor.'

Gisteren eindigde een creatieve bui een beetje teleurstellend.
Ik wilde een deurstop maken en ging aan de slag, prikte mijzelf een paar keer in mijn vinger met een naald (gelukkig viel ik niet voor honderd jaar in slaap en hoefde er ook geen prins te komen om mij wakker te kussen) en verbrande ik mijn vinger aan de stoom van het strijkijzer.
Het is mijn eerste echte individuele naaiproduct en bedenk maar dat het eigenlijk heel knap is omdat ik het met de hand heb gedaan bij gebrek aan een naaimachine. En omdat ik maar twee lapjes stof in mijn bezit heb. En mijn moeder een hekel had en naaien en zo geen talent op mij heeft over kunnen brengen. ;)

Ach, weet je: het moest een deurstop worden en dat is gelukt: de deur blijft prima openstaan en daar gaat het immers om, niet waar?
Kunnen jullie raden wat het voor moet stellen?

Kiekeboe

2010-07-15T09:08:00.011+02:00

Een paar nachten geleden legde ik een bezoekje af aan het toilet, zoals ik dat (helaas) elke nacht een paar keer doe.
Ik schaam mij er niet voor te kennen te geven dat ik een deuropenlater ben. Nu kan ik mij voorstellen dat dit misschien al teveel informatie is, maar het is essentieel voor het verhaal dat komt, echt waar.
Daar zat ik dus, rustig mijn ding te doen, toen ik plots wat geschuifel hoorde: ik werd begluurd, door Aagje!
Ze bleef rustig in de deuropening van de woonkamer zitten vanwaar ze mij goed in de gaten kon houden en begon een miauwgezang. Als een kind in een snoepwinkel kirde ik terug en toen ik eenmaal had doorgespoeld en mijn handen had gewassen (erg belangrijk), ging ik voorzichtig bij haar op de grond zitten.
Het meest bijzondere was dat ze heel rustig bleef en zelfs dicht bij mij in de buurt durfde te komen zitten.
Ik bleef zo lief mogelijk tegen haar pruttelen en op een gegeven moment mocht ik haar zelfs aaien! Ze bibberde wel een beetje want ik kan me voorstellen dat het toch ook best een beetje eng voor haar was om zo dichtbij te zijn, maar het was het gespin dat overheerste.
Omdat het toch nacht was en ik Aagje heel lief vind maar niet mijn leefschema compleet aan haar wil aanpassen, trok ik mijzelf van haar los en helemaal in trans zweefde ik terug naar bed. Daar porde ik mijn liefste in zijn zij en vertelde het verhaal. Hij dacht eerst dat ik het gedroomd had (heel begrijpelijk aangezien ik een zeer bizarre en uiteenlopende dromencollectie op mijn naam heb staan) en geloofde me pas echt toen we de volgende ochtend hele plukken haar in de gang vonden daar waar ik haar geaaid had!
Sinds die nacht is ze zelfs overdag veel vaker in de gang en woonkamer te vinden en durft ze veel langer te blijven zitten waar ze zit, zelfs al loop ik langs haar!
Omdat ik in den beginne al vrij snel besefte dat we haar flink wat tijd zouden moeten geven om te wennen, is dit zo spectaculair!
Ik ben ontzettend trots op haar dat ze, vooral omdat ze zo verlegen is en wij niets weten van haar verleden, al zoveel durft!

Eén van de vele nadelen van het warme weer van de afgelopen dagen, is dat Aagje's 'producten' erg gaan stinken.
We gooiden de inhoud van de kattenbak voorheen gewoon in de vuilnisbak, maar steeds als we die opendeden was de geur zo vreselijk! Nu weet ik wel dat een vuilnisbak niet lekker hoort te ruiken en raak ik er vrij makkelijk aan gewend (misschien omdat ik vanwege mijn bijbaan luierverschoonexpert ben?) maar mijn liefste vond dat er iets aan gedaan moest worden, dus ben ik gisteren lekker los gegaan zoals ik dat vaker doe, want simpele dingen moeten mooier gemaakt worden:

Vandaag over een week gaan we op vakantie en hoewel ik ontzettend blij ben met Aagje's ontwikkelingen, maakt dit het weggaan wel extra moeilijk. Natuurlijk heb ik voor een goed oppasschema gezorgd en ben ik al bijna klaar met de handleiding van Aagje (sla ik te ver door?) maar het zal wel even slikken worden om haar alleen achter te laten...

De stofvlokken die u overigens kunt zien liggen op de foto's, zijn mede mogelijk gemaakt door de ventilator die hier op volle toeren draait en uit alle hoekjes en kiertjes stof verzamelt om de vlokken vervolgens midden in de woonkamer neer te laten strijken.

Het museum van het museum

2010-06-25T10:31:00.018+02:00

Vorige week vrijdag ging ik op excursie naar het Teylers Museum in Haarlem.
Eén van de vakken die ik het afgelopen blok heb gevolgd ging over Bezit en Behoud, het ontstaan van verzamelingen en de ontwikkeling van musea die daaruit voort is gekomen.
Het vak was erg interessant, al ging het gepaard met een hoop leeswerk, een lastig essay (maar ik had een 7) en een openboek-tentamen. Nu klinkt dat laatste misschien als een zegen, maar niets is minder waar.
De vragen die op een openboek-tentamen worden gesteld zijn extra vaag geformuleerd waardoor je nooit zeker weet of je het juiste antwoord hebt opgeschreven.
We kregen 3 uur om het nogal uitgebreide tentamen te maken en ik was een kwartier voor het eind klaar, met klotsende oksels en een lamme hand van het schrijven als souvenir.
Hoewel dit mijn laatste tentamen was, durf ik nog niet toe te geven aan het vakantiegevoel.
Hoe goed ik ook probeer te leren en hoe braaf ik ook altijd naar de hoor- en werkcolleges ga, toch blijf ik een onzeker hoopje wat betreft uitslagen en cijfers. Bij mij geldt altijd: 't kan vriezen of 't kan dooien. Vooral van universitaire docenten is verre van duidelijk wat ze nu precies verwachten en of ze op enigszins milde of juist brute wijze rode strepen door je zinnen zetten.

Maar goed, terug naar het onderwerp, de excursie!
Ik was al wel eerder in Haarlem geweest (wat een geweldige stad!) maar nog niet in het Teylers Museum.
In de literatuur die we moesten lezen werd het concept museum vergeleken met een kerk en daar kon ik mij helemaal in vinden toen ik in het Teylers sprakeloos om mij heen stond te kijken.

Het hele museum ademt geschiedenis en ik kreeg het gevoel alsof ik in een schatkamer stond. Nu heb ik dat wel vaker in musea (met oude kunst, ik ben minder groot fan van moderne kunst) en in dit geval ging het niet zozeer om wat er te zien was, maar om de sfeer en het feit dat het een museum van het museum is.
Alles wat ik gelezen had voor dit vak zag ik voor mij: het Teylers museum is het oudste museum van Nederland en is uitgebreid maar de oude delen zijn grotendeels gelaten zoals ze zijn. Daardoor is het oudste gedeelte praktisch nog zoals het was in de 18de eeuw. Als je door de schilderijzalen loopt dan zie je hoe men in de loop van de tijd dacht over de manier van tentoonstellen. 'In den beginne' werden zalen tot aan het plafond volgehangen met schilderijen om maar zoveel mogelijk tentoon te kunnen stellen en een overzicht te kunnen geven. Later werd dit minder en tegenwoordig hangen er in vergelijking met het aantal schilderijen dat in het depot van een museum zijn geborgen nog maar heel weinig kunstwerken aan de muur omdat het een kwestie van l'art pour l'art is.

Verder zijn er munten en naturalia die zijn tentoongesteld op een soortgelijke manier als men in de 16de eeuwse Kunst- und Wunderkammer, de voorloper van het museum, deed.

Hoewel ik het knagende gevoel van het vooruitzicht nog heel hard te moeten leren dat weekend niet uit kon zetten, heb ik toch ontzettend genoten van deze excursie. (Ik heb bewust niet alles bekeken want mijn liefste wil er ook erg graag een keer samen heen, dan heb ik ook nog wat tegoed en loop ik niet de hele tijd overenthousiast te kwetteren over wat ik allemaal uit mijn geheugen kan opgraven.)
Ik heb heel wat excursies gehad de afgelopen drie studiejaren, en daar zaten ook winterse stadswandelingen tussen waarbij je eigenlijk niet helemaal meekreeg waar de docent enthousiast over aan het ratelen was omdat je oren waren bevroren en je druk bezig was met een poging tot het ontdooien van je paars geworden vingers... ;)
Het was een mooie afsluiting van het studiejaar, nu maar hopen dat de uiteindelijke cijfers dit benadrukken...
(EDIT: heb een 7 en een 8 als eindcijfers, ik ben blij!)
In de trein terug zat ik moederziel alleen in de coupé en kon ik ongegeneerd een snapshot maken om het gelukzalige gevoel van deze dag vast te leggen.

Huiselfjes en ander gespuis

2010-06-17T15:35:00.017+02:00

Ik durf het bijna niet te typen maar ik doe het toch: de afgelopen drie nachten hebben we geen gemiauw meer gehoord!

Aagje vermaakt zich prima 's nachts en het enige geluid waar ik (lieveling snurkt overal doorheen, zelfs door zielig gemiauw) wakker van word is haar gegraaf in de kattenbak, daar kan ze wat van hoor!

Verder is haar dag-/nachtindeling als volgt:

06.30: bezoek aan kattenbak

06.45: naar de slaapkamer trippelen en daar onder het bed (tussen het stof en alle opbergdozen) in slaap vallen.

7.30: verveeld opkijken als één van de baasjes weer eens het hoofd onder het bed steekt om te kijken of ze er nog zit, onderwijl verliefd 'Aagje, lief meisje!' kirrend.

8.00-20.00: onder het bed blijven of , als de baasjes uit het zicht zijn, (bevestiging van sleutelgeluid in slot vereist) stiekem op avontuur door de woonkamer, inclusief bezoek aan kattenbak en daarbij het liefst een spoor van gruis achterlaten.

20.30: uit de schuilplaats sluipen en voorzichtig de kattenbak bestijgen. Vervolgens kop om de hoek steken en vaststellen dat het enigszins veilig is om het erop te wagen richting de etensbakjes te gaan. Daar eten en dan snel weer richting de gang en slaapkamer, ondertussen pauzerend om te controleren of het baasje wel kijkt. Daarna vlug weer naar de slaapkamer dribbelen.

22.30: als de baasjes zich op het bed hebben geworpen op een drafje richting de gang om via de kattenbak te checken of er lekkers in de etensbakjes zit.

23.00-04.00: tjillen in de woonkamer, alle ruimte en geen nieuwsgierige bemoeierige baasjes die alle bewegingen vol enthousiasme volgen doch net doen alsof ze niet kijken.

04.00: laatste bezoek aan kattenbak en vervolgens weer op het veilige plekje onder het bed kruipen.

Nu over naar het gewone mensennieuws.

Vandaag mijn een-na-laatste tentamen van het jaar gehad.

Met klotsende oksels zat ik te zwoegen in een collegezaal op zolder Achter de Dom, zoals het daar heet.

Af en toe klonken de klokken van die prachtige toren en dan waande ik mij in de Domtuin.

Soms moet ik mezelf tijdens het maken van een tentamen op het hart drukken dat ik, hoewel het eeuwig lijkt de duren, voor ik het weet weer veilig op straat ben en opgelucht kan ademhalen dat ik het weer heb overleefd, daargelaten of het een voldoende op zal leveren.

Eigenlijk moet ik alweer meteen verder gaan met studeren omdat ik maandag mijn laatste tentamen moet maken. Morgen hebben we nog een excursie dus dat hapt ook al een flink stuk uit de tijd die ik heb om te leren. Wie verzint zoiets? Een excursie drie dagen voor het tentamen?! Maar ik moet niet zeuren: nog één tentamen en dan heb ik vakantie, als het tenminste allemaal goed uitpakt qua cijfers dan. (Please?!)

Als een mini-beloning voor het maken van het tentamen (dat overigens best goed ging) ben ik toch nog even een paar winkels binnengeglipt.

Naast een nieuw stoomstrijkijzer (een roze, het mocht van mijn liefste want de groene waren op) heb ik nog wat boeken op de kop getikt.

Steeds als ik die voordelige boekenwinkel binnenloop beginnen mijn handen te jeuken: hoe makkelijk en goedkoop kun je een saaie winkel gezelliger maken? Ik weet er wel raad mee! Maar ja... dan gaan de prijzen ook omhoog, en dan hoeft het toch allemaal opeens niet meer zo gezellig te zijn. ;)

Bij het zien van prijsstickertjes die vermelden dat boeken rond de €5 á €10 per stuk kosten, kan ik weinig laten liggen, we komen dan ook om in de boeken.

Wie had dat gedacht: poezieplaatjes zijn nog steeds verkrijgbaar! ♥

Magisch: ik ben sinds de komst van ons lieve snoesje schoner dan ooit: ik heb in één week gestofzuigd, geveegd én de kattenbak met chloor schoongemaakt omdat ik ergens las dat poezen dol zijn op die geur. Ik mag mijzelf met trots een huiselfje noemen.

Wie niet weg is, is gezien

2010-06-10T16:05:00.006+02:00

Eindelijk... Gisteren konden we Aagje ophalen! Ik kon bijna niet geloven dat het zover was...
Samen met mijn moeder en de auto hebben we Aagje opgehaald bij het dierenasiel.
Het ging allemaal heel voorspoedig en ze zeiden dat ze erg blij waren dat Aagje bij ons terecht kan en dat ze het vast naar haar zin zou krijgen bij ons.
De rit naar huis ging heel goed, ze leek erg geboeid door de auto.
Eenmaal thuis heb ik het reismandje voor de kattenbak in de gang gezet en na een tijdje de kap van het reismandje afgehaald en toen stapte ze uit zichzelf de kattenbak in waar ze zich lekker ging nestelen.
Toen ik na een tijdje de kamerdeur opendeed, stapte ze uit zichzelf nieuwsgierig (uiteraard) de woonkamer in en zocht haar heil in een hoekje in de keuken, naast de koelkast. Toen kwam ik er achter dat dát het perfecte plekje voor de etensbakjes is, dus die heb ik bij haar neergezet en ze had al heel snel haar bakje praktisch leeggegeten! Ze liet zich ook lekker aaien maar bleef veilig in de hoek zitten, gelijk had ze!
Af en toe ging ik even bij haar zitten om haar lekker te aaien en dat vond ze erg fijn, totdat... ze de sleutel in het slot hoorde... Mijn lieveling was thuisgekomen en wilde even bij Aagje gaan kijken dus ik vertelde hem dat ze in de hoek bij de koelkast zat. Hij ging daar kijken en zei: 'Waar dan?' Ik dacht dat hij een grapje maakte, maar ik kwam toch ook maar even kijken: ze was foetsie!
We hebben in alle hoekjes gezocht en uiteindelijk vonden we haar: ze was uit paniek van het geluid van de sleutel in het slot en het gestommel in de gang in de gleuf tussen de vaatwasser en de muur gedoken, tussen de boodschappentassen die we daar bewaren, vandaar dat we haar in eerste instantie niet konden vinden!
Ik werd al lichtelijke nerveus en begon me in te beelden dat ze vast zat, maar mijn liefste dacht van niet, dus hij drukte me op het hart dat het allemaal wel goed zat.
We hebben haar daar rustig laten zitten en gingen uiteindelijk (na het wachten op de spannende verkiezingsuitslag) naar bed. Nog voordat onze ruggen het matras raakten, hoorden we gerommel in de gang.
Aagje had zich naar de kattenbak begeven en was naar hartenlust aan het graven.
Goed teken!
We werden af en toe wakker van wat gerommel en gemiauw en het gevoel van bezorgdheid en onwetendheid dat in mij omhoog borrelde deed mij denken aan een nacht, een paar maanden geleden toen mijn neefje van ruim een half jaar bij ons logeerde en het lange tijd vertikte om ook maar één oog dicht te doen. Oei!
Ik ben af en toe even bij haar gaan kijken om er zeker van te zijn dat ze niet ergens vast zat en ik vond haar op een gegeven moment in de vensterbank. We waren hoe dan ook allang blij dat ze de survivaltocht door de woonkamer aandurfde!
Vanochtend, toen mijn liefste opstond, begon een nieuwe zoektocht: ze bleek achter het gordijn te zitten.
Daar heeft ze een groot deel van de dag gezeten, terwijl ik haar af en toe vriendelijk toebrabbelde onder het studeren door.
Vanmiddag ben ik even boodschappen gaan doen, hoewel we eigenlijk niets nodig hadden. Ik moest een brief op de post doen en ik dacht dat ik Aagje dan mooi de kans gaf om even op onderzoek uit te gaan en eventueel een bezoekje aan de kattenbak/etensbakjes te brengen.
Toen ik weer thuiskwam was alles echter onaangeroerd gebleven.
Ik ben maar weer verder gegaan met studeren tot ik merkte dat ik toch wel erg moe was van de onrustige nacht. Een dutje op de bank dan maar! Ik had inmiddels al heel wat informatie verslonden over het geruststellen van een kat in een nieuwe omgeving en ik had gelezen dat mensen minder imponerend en bedreigend zijn als ze slapen.
Nou, dat klopt als een bus! Na een dutje van niet langer dan een kwartier werd ik wakker van gerommel op de kattenbak.
Geruisloos was ze naar de gang geslopen! Ik durfde mijn hoofd niet op te tillen maar na een tijdje was ik toch wel erg nieuwsgierig naar waar ze zich bevond. Ze was onder het tv-meubel gekropen en lag stilletjes naar mij te kijken. Ik kletste wat tegen haar en nu ik dit aan het typen ben, sluipt ze voorzichtig doch vastberaden naar haar veilige plekje bij het gordijn.
Ik wou dat er een manier was waarop we haar konden laten weten dat het goed is zo, dat ze veilig is en nooit meer weg hoeft, maar dat moet ze denk ik rustig zelf gaan ontdekken...
Hebben jullie gouden tips? Die zijn van harte welkom!
Heb al wel wat foto's gemaakt maar die zijn erg bewogen dus ik wacht rustig op een kans betere kiekjes te kunnen schieten. Bovendien zijn haar verstopplekjes nogal donker en ik wil haar niet belagen met flitsers en andere toestanden. ;)

Van het noorden naar de Stadsschouwburg

2010-06-07T16:35:00.014+02:00

Zondag rustdag?
Welnee!
Ik maakte er een dag vol activiteiten van.
Samen met hele lieve mensen van die verslaving waar ik het de vorige aflevering over had, zijn we naar het noorden van Nederland afgereisd. Niet alleen voor de gezelligheid (want gezellig was het) maar om iemand te verrassen.
Een lieverd was jarig en krijgt normaal gesproken te weinig bezoek voor woorden.
Als je het gewend bent, dan vier je je verjaardag misschien liever niet meer, maar ik kan mij goed voorstellen dat je echt iets mist als je nooit een echte verjaardag met een enorme stoet bezoek hebt meegemaakt!
Dus daar gingen wij wat aan doen.
Met een gehuurde auto (want natuurlijk deed het OV net die dag moeilijk) waagden wij ons over snelwegen en kronkelweggetjes met zogenaamde gevaarlijke bochten naar de plaats van bestemming.
We hadden met de zus van de jarige Jet afgesproken op een parkeerplekje dat vanuit het huis niet te zien was.
Heel voorzichtig slopen we langs het huis naar de voordeur en betraden we al lang-zal-ze-leven-jodelend het geweldig uitziende, cottage-achtige huis dat midden in een, van schaapjes voorzien, weiland staat.
Het gezicht van de verraste jarige was fantastisch om te zien, dat maakte het geplan vooraf (duizenden privé-berichtjes via het forum) de reis helemaal waard!
Het was er ontzettend gezellig, de sfeer was fantastisch, de taart om je vingers bij af te likken en als kersje op die heerlijke taart kregen we nog een concert ook! Beide zussen en hun broer bespelen instrumenten: harp, viool en gitaar, en dus klonken er de meest sprookjesachtige deuntjes door het knusse houten huis. ♥
Toen het tijd was om te gaan pakte iedereen met tegenzin hun spullen, want hoe gezellig het ook was, we moesten nog een hele reis afleggen om weer thuis te komen en helaas werden we verwend met files...

Mijn allerliefste en ik hadden die avond nóg iets leuks in het verschiet: eeuwen geleden (of zo lijkt het in ieder geval) hadden we kaartjes op de kop weten te tikken voor een voorstelling van mijn grote held Marc-Marie Huijbregts.

Door de files kwam ik later in Utrecht aan dan gepland en ging ons plan om van tevoren bij een gezellig restaurantje wat te eten niet door. Daar voelde ik mij schuldig over, dus ik baalde een beetje. We gingen toen maar bij de McDonalds eten, dan ben je tenminste snel klaar. ;)
Eindelijk was het dan zover, de voorstelling was minder dan een half uur van ons verwijderd. En wat gebeurde er?
Mijn humeur, dat zo goed was geweest door de gezellige dag, sloeg om, als een donderslag bij heldere hemel.
Want het regende. Pijpenstelen. En andere fietsers deden stom. En ik was eigenlijk nog steeds teleurgesteld dat mijn liefste toch voor rij zeventien had gekozen toen we de kaartjes bestelden, terwijl hij daarvoor de optie voor rij één had.
Ik baal dan zo van mezelf maar ik kan dat nare gevoel dan niet aan de kant zetten. Mijn hele lichaam zuigt zich er mee vol en het neemt de boel over. Gezellig was het, joh! En ik weet dan dondersgoed dat ik verre van te genieten ben, maar op dat moment kan ik het gewoon niet uitzetten.
De tranen biggelden over mijn wangen, want dat is de enige manier waarop dat walgelijke gevoel mijn lichaam kan verlaten.
Ik probeerde het uit te leggen aan mijn liefste die gefrustreerd naast mij in de stoel zat te schuiven en natuurlijk probeerde hij het te begrijpen. Ondertussen prees ik mij gelukkig dat hij niet woest stampend de zaal uit stormde (iets dat meer iets voor mij zou zijn, in zijn situatie).
Toen het gif uit mijn lijf was gesijpeld en we er een kusje op hadden gedaan, werden de lichten gedimd, schoven de gordijnen open en stond hij daar.
Weg naar gevoel, welkom spierpijn in mijn wangen van het lachen.
Het meest bizarre was dat Marc-Marie allerlei onderwerpen aankaartte waar ik ook mee bezig was geweest in mijn hoofd en leven de laatste tijd.
Hij had het over een ballonvaart, die een vriendin van mij eigenlijk diezelfde avond zou gaan maken als het weer niet tegen had gezeten. Hij liet een Iers lied horen, terwijl net die middag de mooiste Ierse deuntjes mijn oren in waren gedanst.
Hij had het erover dat hij eigenlijk niet zo goed wist wie hij nu eigenlijk was. En dat zijn man hem dan wel geweldig vindt, maar wat als hij er op een dag achter zou komen dat dit eigenlijk helemaal niet zo was? Dat is mijn grootste angst (en dat is best realistisch, gezien ik de avond tot dan toe flink had verpest met mijn hysterische gedoe).
En dan had hij het ook nog eens over hoestbuien, en laat ik daar nu ook al drie weken last van hebben, voornamelijk in de nachtelijke uren!
De sfeer in de zaal was geweldig, je kon merken dat de aanwezigen allemaal groot fan waren. Want ja, er zijn ook mensen die hem vervelend vinden. Ieder z'n meug (zei de boer, en at zijn gebakken kikkerbilletjes met een hooivork), natuurlijk!
Eenmaal daar waar het klokje tikt zoals het nergens tikt, heb ik nog tien keer sorry gezegd en beaamd dat rij zeventien toch ook best goed was, we hadden in ieder geval geen stijve nek, want dat was het argument om niet op rij één te gaan zitten.
Om mijn (waarschijnlijk nog een paar dagen aanhoudende) schuldgevoel een beetje uit te vegen, stond ik vanochtend (vroeg!) tegelijk op met mijn liefste, knoopte ik de vuilniszak dicht (normaal zijn klusje), waste ik mijn handen (van groot belang) en maakte een ontbijtje voor hem klaar. En vanavond bak ik pannenkoeken.

Heb ik het dan weer een beetje goed gemaakt?

Gezond verslaafd

2010-06-02T16:59:00.009+02:00

Als je mij vijf jaar geleden had gevraagd of ik ooit actief zou worden op een forum dan had ik heel hard 'nee' geschud.
Via Google kwam ik wel eens op de meest afschuwelijke fora waar mensen elkaar het liefste de hele dag de huid vol schelden. Gruwel!
Maar toen... kwam ik via de Nederlandse website over Jane Austen op het leukste forum van de wereld terecht en inmiddels, ruim anderhalf jaar later, is de harde kern een soort tweede familie geworden. We delen veel lief en leed en leven allemaal ontzettend met elkaar mee, dat voelt zo fijn!
Ook spreken we regelmatig af in het echt en doen we leuke dingen, zoals bijvoorbeeld picknicks, filmmiddagen, Regency danslessen en gingen we zelfs met een groep naar een heus Regencybal!
Het allerleukste is dat mijn forumvrienden mij altijd aan het lachen kunnen krijgen, zo ook met het volgende, ter reactie op mijn geklaag over het feit dat het zo lang duurt voor we Aagje kunnen ophalen:

Wat Kwalitatief Uitermate Teleurstellend. Aagje komt écht wel, maar het duurt zo lang! Laten we het Aagje Liberation Front oprichten (ALF - klinkt best! Dan noemen we onszelf de ALFIES!)

Geweldig als mensen tijd vrijmaken om je een hart onder de riem te steken! ♥

Groene vingers en enge essays

2010-06-01T21:34:00.010+02:00

Wat een dag.
Heel vroeg opgestaan om te proberen toch al die enorme artikelen over monumentenzorg verder door te ploeteren en daar vragen over te maken voor het werkcollege dat ik had vanmiddag.
Ik ben altijd een beetje bang voor werkcolleges omdat ik al benauwd word als ik adem moet halen en anderen dat opmerken, kun je nagaan wat er gebeurt als de docenten vragen stellen, en dat doen ze, vooral aan mij.
Ook dit keer werd mij iets gevraagd en ik weet niet wat de docent bezielde, maar ze snoerde mij de mond niet met een 'ja, maar dat is niet helemaal het antwoord waar ik op doelde' maar ze knikte instemmend met wat ik zei, namelijk dat sommigen van mening zijn dat men op het gebied van restauratie niet alleen moet kijken naar hetgeen dat er staat, maar dat de kunstenaar (de architect) ook enige vrijheid moet hebben om zijn creativiteit te kunnen laten vloeien bij het restauratieproces. Dat dit ten koste gaat van het monumentale pand is dan even niet zo belangrijk. Interessant, niet waar? ;)
Gisteren had ik van ditzelfde vak een hoorcollege dat grotendeels ging over het onderwerp waar ik een essay over geschreven had dat ik na dat college in moest leveren. Oh, wat kreeg ik daar de kriebels van! Ik hoorde dingen die ik ook had genoemd, maar was ik wel duidelijk genoeg geweest? Ik besloot het essay er maar niet bij te pakken om te voorkomen dat ik dingen door zou gaan strepen, dat zou namelijk zonde zijn aangezien ik het exemplaar na heel veel gedoe met de printer met een zucht van verlichting compleet aan elkaar geniet in mijn tas had gestoken.
Ik had de docent vorige week nog een e-mail gestuurd omdat ik even helemaal de draad kwijt was wat betreft het essay.
Toen ik gisterenmiddag thuiskwam had ik een antwoord. Ja, NADAT ik het essay had ingeleverd. Mijn mailtje was ondergesneeuwd in haar inbox, schreef ze, dat gebeurde nogal vaak.
Tja, als je weet dat dit nogal vaak gebeurt, dan hou je daar toch rekening mee, dacht ik zo?!
En dan was dit ook nog eens het tweede mailtje dat ik van haar kreeg waarin ze mijn naam verkeerd spelde.
Normaal gesproken doe ik daar niet zo moeilijk over, want je schrijft mijn naam nou eenmaal anders dat je in eerste instantie zou denken, maar aangezien zij nogal mierenneukerig is (excuses le mot) in alles waar je maar mierenneukerig over kunt zijn, vind ik het extra erg. Alsof ze denkt dat ik hip probeer te doen en zelf heb bedacht mijn naam zo te spellen. Humpf!

Goed. Uiteindelijk overleefde ik dat werkcollege ook weer, maar daarna begon het echte drama.
Van het andere vak dat ik volg moest ik vorige week een essay inleveren. (Jaja, de studie houdt mij van de straat) En dat kregen we vandaag tijdens het hoorcollege later in de middag terug.
De docent (die overigens geweldig is, echt een verstrooide professor) wilde voor aanvang van het college even wat dingen doornemen die hij tegengekomen was bij de essays en wij zouden ze in de pauze vooraan in de collegezaal op kunnen komen halen. Ohoh. Dat klonk niet echt als een puik plan. Vooral niet toen hij commentaar gaf op iets waarvan ik zeker wist dat ik dat vergeten was.
Ik kon wel janken. Met alle macht probeerde ik mijn tranen tegen te houden en ik smste mijn liefste om hem alvast voor te bereiden op een hysterische avond, omdat ik ervan overtuigd was dat ik een voldoende mee naar huis zou nemen:

De spanning gierde door mijn lijf en de doemscenario's spookten door mijn hoofd, ik bedacht serieus dat ik misschien maar moest stoppen met mijn studie. Terwijl dit de laatste twee vakken zijn die ik moet volgen om het totaal aan studiepunten binnen te halen. Toen het eindelijk pauze was en ik mij schoorvoetend met een buik vol zenuwen en mijn staart tussen mijn benen naar voren begaf, probeerde ik uit de enorme stapel essays dat van mij te ontdekken. Uiteindelijk had ik hem te pakken:

Dat ging mij een extra smsje kosten om de hysterie weer af te zeggen. Wat een opluchting!
En dan krijgen we ook nog de kans om een verbeterde versie in te leveren tijdens het tentamen. Eens kijken of ik daar de kracht voor kan opbrengen.

Vanavond heb ik mezelf maar even vrij gegeven. Even lekker niksen en genieten van de opluchting.
Ik maakte even wat kiekjes van de 'tuin'. Nou ja, het hele kleine stukje voor onze deur op de galerij waar we eigenlijk niks neer mogen zetten in verband met de brandveiligheid, maar wat iedereen wel stiekem doet om de boel gezellig te maken.
Tot mijn grote verbazing zijn de bloemetjes die ik vorig jaar in de lente gekocht had en de hele winter verwaarloosd heb, weer gaan bloeien! De lavendel is net nieuw maar ook die heeft een groeispurt gemaakt, wat heerlijk!

Verrassing, mislukt?

2010-05-27T09:00:00.025+02:00

Mijn liefste verzint altijd de meest lieve en originele verrassingen voor ons/mij.
Nu ben ik niet zo moeilijk te verrassen want ik vind veel leuk en dat wat ik leuk vind is overduidelijk iets voor mij.
Mannen, daarentegen, zijn vreselijk om leuke dingen voor te bedenken.
Leuke dingen die vrouwen ook nog een beetje leuk vinden dan.
Nu had ik iets bedacht.
We hebben allebei een museumkaart en ik las ergens dat er voor museumkaarthouders een lezing werd georganiseerd over de betekenis en herkomst van neogotische decoraties in Kasteel de Haar te Haarzuilens.
Omdat mijn liefste deeltijd geschiedenis studeert en ik veel vakken bij kunstgeschiedenis volg, leek dit mij bij uitstek een geschikte verrassing die wij beiden leuk zouden vinden.
Nu was het al gauw geen verrassing meer. Ik had hem op het hart gedrukt welke datum hij een beetje bijtijds van zijn werk naar huis zou moeten gaan en dat we per fiets zouden vertrekken naar de bestemming.
Toen hij vroeg hoe lang we er over zouden doen, zei ik dat het zo'n half uurtje fietsen zou zijn, naar een bestemming net buiten Utrecht.
Jammergenoeg is mijn liefste nogal heel erg slim en zei: "Oh, dan weet ik al wel waar we naar toe gaan."
Ik: "Oh? Waarheen dan?" Hij: "Nou, naar een kasteel of zo?"
Ehm... ja. Ik heb nog geprobeerd om hem om de (kasteel)tuin te leiden, maar ik ben een zeer slechte lieger aangezien mijn gezicht boekdelen spreekt.
Goed, prima. Nu wist hij het, dan kon ik het maar beter meteen helemaal vertellen, dan kon hij ook nog even helpen met de fietsroute die ik had uitgeprint, want ik had er bij voorbaat al een hard hoofd in. Mijn richtingsgevoel klopt namelijk van geen kant: als ik rechts zou moeten ga ik steevast naar links, ervan overtuigd dat dat toch echt de goede kant moet zijn.
Volgens de planning zouden we er 35 minuten over moeten doen. We gingen al wat eerder weg van huis, want je weet maar nooit.
Nou, inderdaad. Je weet maar nooit!
De route liep door nieuwe woonwijken en onafgemaakte wegen en nergens waren straatnaambordjes te bekennen.
Na eerst een heel stuk verkeerd gefietst te zijn, gingen we toch maar een stukje terug, ik mopperend omdat ik mijn verrassing in het water zag vallen, typisch!
Toen we uiteindelijk de routeplanner besloten te negeren en de bordjes en onze (zijn) logica probeerden te volgen kwamen we na heel hard fietsen en zweten met rode wangen aan in Haarzuilens. Enig dorpje hoor, maar ze hebben nergens een bordje met 'Kasteel' staan. We kwamen langs een groot DICHT hek waarachter we de contouren van het kasteel zagen, maar nergens maar dan ook nergens stond een bordje of enige andere informatie.
Waren we er eindelijk, moesten we ook nog eens een tour door Haarzuilens maken op zoek naar de ingang van het kasteel!
We waren inmiddels al een kwartier te laat en na een rondje door het dorp, gingen we toch nog maar de andere kant proberen.
En ja hoor, na een stukje fietsen zagen we daar dit bordje:

Nou, duidelijk he?
Inmiddels was ik al in een hysterische bui maar ik wilde per se na die fietstocht van ruim een uur en een kwartier dat verdomde kasteel zien. Ik stortte mijn hart uit bij de receptie en het meisje zei dat we best nog wel naar binnen mochten, de deuren van de kapel waar de lezing werd gehouden, waren nog open.
Goed, toen moesten we dus nog op zoek naar de kapel op het enorme landgoed dat bij het kasteel hoort.
Na een wandeling arriveerden we bij de kapel en konden naar binnen gluren om tot de ontdekking te komen dat er geen enkele stoel leeg was achterin. Bovendien stond er een bordje buiten met 'Niet storen'.
Toen barstte ik in tranen uit, mijn hele verrassing was mislukt.
Mijn liefste troostte mij, zoals hij dat zo goed kan, en we besloten even rond te wandelen en te wachten tot de lezing voorbij zou zijn. Laten we eerlijk zijn, die lezing had ik niet nodig want ik weet van alles van iconografie, maar het was toch leuk geweest, al helemaal als je er een enorme reis voor hebt afgelegd en er duiten voor hebt neergeteld.
We wandelden een beetje rond en zagen twee mensen uit de kapel komen. Was het afgelopen?
Nee, de mensen vonden de lezing niet boeiend.
Mooi! Dan hadden we toch niet veel gemist.
Deze extra tijd gaf ons de gelegenheid een beetje bij te komen van de Tour de Utrecht en ik kon ondertussen wat kiekjes schieten die dit verhaal kunnen illustreren.

Uiteindelijk was de lezing afgelopen en werd de best wel grote groep onderverdeeld in kleinere groepjes. Het bejaardengehalte was hoog, wij waren waarschijnlijk twee van de vijf mensen met een leeftijd van onder de vijftig.
Maar, dat mocht de pret niet drukken natuurlijk, want oude mensen zijn erg gezellig.
De meesten dan. Er was helaas een vrouw die ietwat TE aanwezig was en constant commentaar leverde, tot grote ergernis van mij en de rondleidster. Het kasteel was één grote bouwput, binnen en buiten, dus we moesten ons door half afgedekte en opengelegde zalen wurmen, maar wat we zagen was zeker de moeite waard!
Nadat ik uitbundig mijn fototoestel ter hand had genomen, wees de rondleidster een meneer op het feit dat er geen foto's gemaakt mochten worden. Nou ja! Dan is er al zo weinig te zien, en dan mag je van die kleine stukjes die zichtbaar zijn geen foto's maken? Kom nou!

Tegen het eind van de tour begon het al te schemeren en begonnen wij ons zorgen te maken over de terugweg.
Natuurlijk gaat de terugweg altijd sneller en makkelijker dan heen, en dat was ook nu zo.
Hoewel het flink was afgekoeld prijzen wij ons gelukkig dat het niet regende. Dat onze banden niet lek waren. En dat we niet ontzettend nodig moesten plassen.
Na een enorme fietstocht, een hoop verbrande calorieën en een ruim aantal ingeslikte vliegen zijn we toch nog veilig thuisgekomen. Mét een mooi blommetje en zadelpijn als souvenir van deze zeer bijzondere avond.

Kunnen we de verrassing uiteindelijk mislukt noemen?
Wij besloten van niet. We waren immers samen en dan zijn we hoe dan ook gelukkig.
Bovendien is dit wederom een verhaal voor bij de verzameling die het goed zal doen op feesten en partijen.

Geduld, en gras zal melk worden

2010-05-26T15:40:00.004+02:00

Sjonge.
Dan mag ik eindelijk een poes, moet ik extra lang wachten!
Het arme beestje is nog steeds niet beter.
Vorige week woensdag ben ik langs het asiel geweest om even te kijken hoe het met Aagje ging en ik mocht haar gelukkig knuffelen in de 'ziekenboeg' (a.k.a. een ieniemieniehokje met tralies).
Ze hadden toen nog geen idee hoe lang het zou duren.
Vandaag verzamelde ik alle moed die ik maar vinden kon en belde ze op. (Klinkt misschien raar, maar ik heb nogal last van bel-angst, vind dat zo eng, praten met iemand die ik niet kan zien en dan dus ook niet weten hoe diegene zal reageren! Ik begin er spontaan van te sttttotteren...)
Ze zijn van de spuitjes antibiotica overgestapt op pillen, sterker spul dus.
Die kuur duurt zo'n zeven dagen. Tel uit je winst.
Mijn geduld wordt wel echt op de proef gesteld, zeg!
En dan gaat het laatste blok van dit studiejaar aan de ene kant heel snel (als in: ik moet nog veel meer lezen dan de tijd die ik heb) en de tentamens staan alweer om de hoek naar me te lonken. Aan de andere kant kan het me allemaal niet snel genoeg gaan en wou ik dat ik al mijn studiepunten had en dat het zomer was.
Hoeveel dagen nog tot we op vakantie gaan? 57? Oh...

Bacillenparadijs

2010-05-22T21:09:00.006+02:00

Normaal gesproken levert een bijbaan je geld op.
Dat is in mijn geval ook zo, maar ik krijg er vaak nog wat extra's bij: een heleboel bacillen en zo af en toe een virusje.
Dat krijg je ervan als je in de kinderopvang werkt, dan word je extra vaak ziek.
En dat is eigenlijk niet zo handig als je heel veel moet studeren!
Ik heb maandag in bed doorgebracht, dinsdag enigszins door de kamer gestrompeld en mij 's middags naar college gesleept, omdat ik dat toch echt niet kon missen, vond ik zelf. Andere keren luister ik braaf naar mijn lichaam en blijf lang genoeg uitzieken maar dit keer was ik er al vroeg klaar mee. Helaas is mijn lichaam dat nog niet.
Ik ben snotverkouden, typisch nu het zulk heerlijk weer is. Overdag gaat het nog best, maar zo tegen de tijd dat ik de zon in de zee zie zakken (niet letterlijk, want in Utrecht heb je geen zee) begint de hoest op te komen, loopt mijn hoofd vol snot en transformeert mijn keel zich in schuurpapier, de meest grove soort welteverstaan.
Mijn liefste zei: 'Ik vind het eigenlijk niet zo'n goed idee, dat werk van jou, je bent veel te vaak ziek!'. Haha. Maar het brood moet op de plank komen, niet waar?
Ik heb in ieder geval wel het excuus om tussendoor even lekker te ontspannen. Waarmee? Nou... dit:

Soms denk ik dat ik mijn leeftijd iets te ver vooruit ben. Ik bedoel: ik lees de Libelle graag (mijn liefste koopt hem zelfs uit zichzelf als verrassing voor mij zonder dat hij zich schaamt) en ik borduur. Niets mis mee natuurlijk, maar men zou verwachten dat ik gezien mijn leeftijd en status als student toch zeker vier dagen per week de kroeg in duik en met de ochtendgloren pas op huis aan zou gaan. Maar neen. Ik ben een huismus. En ik vind het heerlijk!
Nu gauw mijn kopje groene thee met cranberry opdrinken voor het in een ijsthee verandert... ;)

Eigenaardigheden

2010-05-16T13:00:00.002+02:00

Het is al een tijdje geleden dat mijn liefste en ik de film Un Long Dimanche De Fiancailles keken, maar toch moet ik er regelmatig aan terugdenken.
Alleen al afgaande op de omslag wist ik dat dit echt een film voor mij was, al in 2004 toen hij uitkwam.
Waarom ik hem pas zes jaar later voor het eerst keek, snap ik vandaag de dag nog steeds niet.
Misschien omdat mijn moeder vertelde dat het wel een hele zielige film is? Och, ik ken mezelf: bij films als WALL-E en Up zat ik al na de eerste minuten te grienen, en dan hebben we het over animatiefilms die normaal gesproken niet eens heel hoog op mijn lijst van lievelingsfilms staan!
Hoe het ook komt dat ik de film zo lang heb kunnen laten liggen, hij was absoluut de moeite van het kijken waard.
Veel bekenden uit Le fabuleux destin d'Amélie Poulain (wat wil je met dezelfde regisseur), prachtige beelden, dat zachte oranjeachtige Franse zonlicht...
Naast het feit dat de film een geweldige cast heeft en een lust is voor het oog, kwam ik er na ruim twintig jaar gedacht te hebben dat ik extreem raar was achter dat dit nog best meevalt.
Mathilde, de hoofdpersoon uit het verhaal, stelt zichzelf allerlei ultimatums: als ik bij de kromming van de weg ben voordat de auto de hoek om rijdt, dan komt mijn geliefde levend terug van de oorlog. Bij bijna alles wat ze doet, put ze hoop uit de gedachte dat als het loopt zoals zij heeft bedacht, alles weer goed komt en zij haar liefste in haar armen kan sluiten.

Nu komt het: dat heb ik ook altijd gedaan! Natuurlijk niet van kleins af aan met het idee van een geliefde, maar allerlei andere kleine dingen: als ik voor het couplet van het liedje begint dat nu op de radio wordt gedraaid over de drempel van de badkamer ben, wordt het een goede dag. Of ik moest mijn beker met de goede kant naar voren zetten: het was een rode beker met aan de ene kant een tekening van een kabouter bij zijn paddestoel in de zonneschijn en aan de andere kant de kabouter bij zijn paddestoel waar de maan (inclusief slaapmuts) aan de hemel stond. Als ik de maankant naar voren zette, was ik ervan overtuigd dat het zou gaan sneeuwen, en dat het dus mijn schuld zou zijn als ik thuiskwam en zag dat de beker verkeerd stond, want dat verklaarde dan waarom de wereld niet wit was.
Vakanties waren echt een crime: ik overtuigde mezelf van het feit dat ik met geen mogelijkheid ooit nog op precies dezelfde plek terug zou komen, dus ik moest de mooie dingen (paaltjes, blaadjes, stenen, gebouwen) tien keer (dat was nogal wat, vooral omdat ik verre van goed in rekenen was!) aanraken, anders zou ik daar vast nachten van wakker liggen en uiteindelijk voor mijn eigen gemoedsrust terug moeten gaan naar die plekken die ik niet tien keer had aangeraakt.
Ik zou het geen dwangneurosen willen noemen, want ik had geen vast patroon dat uitgevoerd moest worden, het veranderde met de dag. Daarnaast ben ik niet uit op verklaring maar met name naar herkenning, omdat alleen dit je al kan laten inzien dat je niet de enige bent. Dat het allemaal toch best meevalt.
Wat een feest van herkenning was het dus, dat ik in de film zag dat er in ieder geval één (fictief) persoon was die verschijnselen vertoonde waar ik mezelf in herkende, zonder dat dit eigenaardige verder centraal stond in het verhaal.

Nu zou ik kunnen zeggen dat ik vanaf het moment dat ik de film heb gezien een ander mens ben, een normaal mens, maar dan zou ik liegen. ;)

Ik blijf hoe dan ook een beetje raar en ik stel mezelf nog steeds ultimatums, bijvoorbeeld als ik een tentamen heb en onderweg naar de locatie goed op de stoplichten let: als ze op groen staan of springen als ik er aan kom, dan weet ik de antwoorden op de meeste vragen en haal ik het tentamen. Staan of springen de stoplichten op rood, dan faal ik.
Gelukkig neem ik het tegenwoordig allemaal niet zo serieus meer en dat scheelt. Ik ben er inmiddels achtergekomen dat ik helemaal niet zoveel macht kan uitoefenen op gebeurtenissen in het heden, weersverschijnselen, gemoedstoestanden van anderen, etc.
En het scheelt ook dat ik eindelijk, na een hele lange tijd alleen (of in gezelschap van types die het noemen niet waard zijn) te zijn geweest, iemand heb gevonden waarbij ik helemaal mezelf (en dus raar) kan en mag zijn.
Iemand die zelf soms eigenlijk ook een beetje raar is! :)

Nieuw huisgenootje

2010-05-11T19:13:00.002+02:00

Jaaaa, we hebben een poes: Aagje!
Nou ja, technisch gezien nog niet want ze is verkouden (aaaahhh) en moet nog ruim anderhalve week aan de antibiotica, dus we moeten nog even wachten tot we haar op kunnen halen.
Maar: ons adres staat genoteerd, ze is gereserveerd en helemaal van ons!
Mijn liefste vond haar net zo lief als ik en we hadden echt het gevoel dat het klopte.
Ze is wel verlegen maar ze genoot echt toen wij haar lekker kriebelden en ze stond zelfs even op uit haar mandje om wat brokjes te eten. Wij hebben haar vast geïnspireerd.
We hebben zelf geen foto's gemaakt dus ik plak de foto van de website van het dierenasiel hier.
Enne: we zeiden precies op hetzelfde moment tegen elkaar toen we buiten stonden:
'En wat vind je van haar naam?'
'Nou... eigenlijk wel heel leuk!'
'Ja, ik ook!'
Dus die gaan we lekker zo houden.

Winkelen wordt overschat

2010-05-07T17:30:00.002+02:00

Eindelijk hebben we dan een Zara in Utrecht.
Als ik een echte shopaholic was geweest had ik kwijlend in de etalage starend in een slaapzak voor de deur gelegen, de nacht voor de opening.
Maar ik ben geen shopaholic. Ik zou niet eens precies weten wanneer de winkel voor het eerst haar deuren opende.
Omdat ik vanmiddag een bundel uitgeprinte hoofdstukken (van een niet meer bestelbaar boek voor een vak dat ik volg) moest ophalen die nog niet klaar bleek te zijn (en wat mij uiteindelijk 29,95 heeft gekost, wat ik te belachelijk voor woorden vind), heb ik mij toch maar even, uit pure noodzaak, in de gloednieuwe Zara begeven.
Waar ik al bang voor was geschiedde: rijen met mensen voor de kassa die de doorloop door de winkel blokkeerden.
Hysterische types met hun armen vol met kleding onder het mom van: als het van de Zara is, dan is het goed!
Vrouwen die hun kinderwagens met ver uitstekende wielen midden in de winkel parkeerden en niet op of om keken als deze of gene er voor de derde keer over struikelde...
Ik heb me nog even naar boven (met trap welteverstaan, bezuinigingen?) gewaagd maar ik hield het al snel voor gezien, vloog de trap af en vluchtte de winkel uit, weg uit de drukte.
Het is zo lang een doorn in het oog geweest voor Utrecht: een ge-wel-dige winkelstad, alleen de Zara ontbreekt, zo jammer!
Nou, dat wachten maakt een mens hysterisch. Het is het Starbucksidee: als het niet makkelijk te krijgen valt, is het des te interessanter en zul je er alles (nou ja, veel) aan doen om toch dat hemelse te bemachtigen!
Vele vakanties heb ik kostbare minuten 'verspild' door het zoeken naar een vestiging met dat groene cirkelvormige symbool met daarin een vrouw met haar lange wapperende haren en een kroon op het hoofd die je toch altijd weet over te halen om toch nog even een kleine vijf euro uit te geven aan een Java Chip Frappucchino.
En het is allemaal heerlijk hoor, begrijp me niet verkeerd, maar ik denk dat het voornamelijk zo lekker smaakt omdat je zo lang op zoek bent geweest.
En nu er dan een Starbucks op Utrecht Centraal gevestigd is, heb ik ze in de tijd dat ze geopend zijn slechts drie keer een bezoekje gebracht.
Nieuwe dingen wennen snel, maar dat even geheel terzijde.
Ondertussen kocht ik bij een ander winkeltje (waar ze overigens niet aan spiegels in de paskamers doen, grrr, als ik ergens onzeker en zenuwachtig van word, is het passen voor publiek!) een geweldig vestje dat eigenlijk net iets te duur was (tien euro boven mijn 'dit-heb-ik-er-voor-over-dus-als-het-duurder-is-ga-ik-er-niet-aan-beginnen-budget') maar ik kan er heel veel mee. Het maakt al die nooit eerder gedragen jurkjes, die smachtend in mijn kast hangen om ooit een keer gedragen te worden, helemaal af!

Vrij

2010-05-05T17:12:00.001+02:00

Vijfenzestig jaar vrij.
Dat is nogal wat!
Geen bevrijdingsfestivals voor ons, maar blik in de Antoniuskerk die opengesteld was voor publiek en een rondje over de Lombokse rommelmarkt.
Terwijl we langs alle kraampjes met rommel struinden, vroeg ik me af of dit de restjes van koninginnedag waren, of dat mensen speciaal onderscheid hadden gemaakt: deze stapel is voor de vrijmarkt, de andere voor de bevrijdingsdagrommelmarkt.
Natuurlijk waren er weer genoeg kinderwagentegenscheenbeen-momenten en ik bewonderde de moeders die hun kroost in draagzakken meezeulden. Dat is dan wel rug/schouder/nekpijn bevorderend, maar dan loop je andere mensen tenminste niet in de weg. Bless them!
We liepen een rustige route terug langs de Munt en ik raakte verloren de goede oude guldentijd bij het zien van alle prachtige varianten die de weg van de stad richting de Koninklijke Nederlandse Munt wijzen, waar het overigens ook prachtig (en prijzig) wonen is.

Een heleboel liefde

2010-05-02T11:25:00.001+02:00

Gisteren vierden mijn liefste en ik onze anniversary.
We gingen eten bij één van onze lievelingsrestaurants waar het eten dit keer helaas een beetje tegenviel en ik een gaslucht rook, maar dat mocht de pret niet drukken.
Daar kwam ik tot de ontdekking dat hij naast een verrassing als avondactiviteit nog een extra cadeautje had gekocht, terwijl we hadden afgesproken dat we geen cadeautjes zouden doen... Ik voelde me helemaal schuldig en benadrukte nogmaals dat ik echt niets had gekocht! Maar: het was niet erg, want zijn cadeautje had maar een paar euro gekost, zei hij, dus dat scheelde al wat.
Ik werd heel nieuwsgierig natuurlijk, maar nee, ik zou het cadeautje pas later op de avond krijgen.

Na het eten hebben we nog een beetje gewandeld om tijd te rekken omdat de verrassing pas rond 20.15 zou beginnen.
Na een tijdje heerlijk op een bankje op Janskerkhof in de ondergaande zon te hebben gezeten wandelden we richting de gracht en uiteindelijk naar Theater Kikker.
De lieverd had kaartjes gereserveerd voor het toneelstuk De City, met niemand minder dan Anneke Blok.
Nu zal dat voor jullie misschien niet zo bijzonder klinken, maar er zit een achterliggende gedachte achter: op ons eerste afspraakje zijn we naar de film Tiramisu geweest, waar Anneke Blok in speelde. Toen zei ik hoe geweldig ik haar vind, en dat heeft hij al die tijd onthouden. En nu kon ik haar dus in het echt zien!
Pfff, ik kreeg tranen in mijn ogen. Ik weet dat hij altijd hele originele cadeautjes verzint, maar dit was zo mooi!
Het toneelstuk was heel bijzonder (surrealistisch, zoals ik vaak het gevoel heb bij toneel) en na afloop liepen we al nabesprekend naar huis.
Op onze route (we lopen namelijk vaak naar de stad en terug) komen we altijd langs een straat waar allemaal katten in de vensterbanken zitten. We noemen die straat dan ook altijd 'the walk of cats'. Hij stopte daar in de straat onder een straatlantaarn en zei:
"Oh! Ik heb je je andere cadeautje nog niet gegeven! Wil je 'm nu?"
Ik bromde dat het misschien handiger was om thuis te doen, omdat het mij zo op straat niet zo praktisch leek, ik had immers de hele avond al gewacht (ik kan niet zo goed tegen geheimen/verrassingen waar ik niks van af mag weten, haha).
Maar nee, het moest daar!
Ik kreeg een kleine envelop in mijn handen gedrukt en ik maakte hem open en haalde er een lief kaartje uit:

Toen dacht ik nog: hij maakt me blij met een dode mus, er zal wel 'GRAPJE!' op het kaartje staan.

Maar nee:

Iiiiiiieeeeeehhhhhh!
Zoals sommigen van jullie weten wilde ik al heel lang heel graag een poes en hij heeft altijd gezegd: 'Ooit wil ik misschien wel een keer een poes, later...'
Nu is het dus 'ooit' en 'later'!!
Ik heb nog wel tien keer gevraagd of hij het wel echt zelf wilde en heb hem de langste en meest intense kus ooit gegeven, daar midden op straat onder de straatlantaarn.

Foto: lambertwm's photostream

Een hoop gedoe

2010-05-01T15:45:00.002+02:00

Eindelijk!
Wat een hoop hoofdpijn heeft gekost, resulteert uiteindelijk (na veel frustratie en zweetdruppels) in een enigszins leuk uitziend blog.
Niemand weet van het bestaan af en dat vind ik eigenlijk wel prima zo.
Nu is het eigenlijk een beetje een online dagboek dat ik zonder lijmresten en rommel zo mooi kan maken als ik zelf wil (of tot zover mijn technische vaardigheden het toelaten).
Lange tijd heb ik me ontzettend a-technisch gevoeld omdat ik zoveel prachtige blogs tegenkwam, voorzien van prachtige bloemetjesachtergronden, precies waar ik zo van houd.
Waarom kon ik dat niet?
En toen kwam ik via het blog 'Belevenissen van een stadsmuis' Shabby Blogs tegen, geweldig!
Het was lastig om te kiezen, want er zijn zoveel prachtige achtergronden beschikbaar...
Nu was het drama nog niet meteen voorbij want ik moest natuurlijk eerst nog uitvogelen waar ik in vredesnaam al die ingewikkelde codes moest plakken.
En een persoonlijke header is heel leuk, maar dan moet je ook een programma hebben waar je teksten mee in kunt voegen, want zoiets staat niet automatisch op onze Apple.
Maar: het is gelukt!
Mijn lieveling zit af en toe nieuwsgierig te kijken waar ik nou toch steeds zo gefrustreerd door raak en ik druk hem steeds maar weer op het hart dat het niets bijzonders is.
Nu moet ik toch even wat quality time gaan doorbrengen want vandaag is de dag dat we twee jaar onze lieflijke liefde vieren en dat kan ik niet zomaar voorbij laten gaan natuurlijk!
Ik sluit af met een kiekje van de chocoladetaart (met dank aan The Delicious Miss Dahl) die ik als allang verklapte verrassing maakte voor vandaag.